Shteti i fryrë, shërbimi i varfër

Në një vend ku qytetarët përballen çdo ditë me tarifa më të larta, shërbime të ngadalta dhe mungesë transparence, shifrat e administratës publike flasin më qartë se çdo propagandë. Vetëm për administratën burokratike të Bashkisë së Tiranës do të paguhen rreth 18 milionë euro, një faturë e rëndë që bie drejtpërdrejt mbi taksapaguesit.

Kontrasti bëhet edhe më i fortë kur kjo shifër krahasohet me institucionet qendrore. Kryeministria funksionon me rreth 230 burokratë, ndërsa Kuvendi i Shqipërisë, bashkë me deputetët dhe stafin mbështetës, numëron rreth 420 burokratë. Pra, një bashki sado e madhe të jetë, rezulton të ketë një barrë financiare dhe administrative që rivalizon ose tejkalon institucionet kyçe të shtetit.

Pyetja thelbësore është e thjeshtë: a justifikohet kjo kosto nga cilësia e shërbimeve?

Qytetarët e Tiranës vazhdojnë të përballen me radhë të gjata, procedura të ndërlikuara, vendime të paqarta dhe një administratë që shpesh shfaqet më shumë si pengesë sesa si shërbim.

Digjitalizimi premtohet, por burokracia nuk tkurret; përkundrazi, fryhet.

Ky model qeverisjeje lokale ngre dyshime serioze për efikasitetin, menaxhimin e burimeve publike dhe përgjegjshmërinë politike.

Kur miliona euro shkojnë për mirëmbajtjen e një aparati burokratik, më pak fonde mbeten për investime reale: transport publik funksional, hapësira publike, çerdhe, kopshte dhe shërbime sociale.

Në fund, fatura nuk e paguan as bashkia dhe as administrata. E paguan qytetari. Dhe derisa të ketë një auditim të plotë, transparencë reale dhe vullnet për të shkurtuar shtetin e fryrë, Tirana do të vazhdojë të ketë një administratë të shtrenjtë  por jo domosdoshmërisht një qytet më të mirëqeverisur.