Edi Rama dhe Gideon Sa’ar i japin “besën” njëri-tjetrit

Në politikën shqiptare, besa ka qenë dikur fjalë e rëndë, që jepej për të mbajtur një zotim. Në diplomacinë moderne, duket se mjafton edhe një takim në Tiranë, disa superlativa dhe një postim në rrjetet sociale për t’i dhënë kësaj fjale një version ndërkombëtar.

Kryeministri Edi Rama dhe ministri i Jashtëm izraelit, Gideon Sa’ar, shkëmbyen mesazhe të ngrohta miqësie, me këtë të fundit që nuk i kurseu vlerësimet për kreun e qeverisë shqiptare. Sa’ar e cilësoi Ramën si një nga liderët më të shquar dhe më të vlerësuar në botën e sotme, duke i rezervuar një lavdërim që do të mjaftonte për të zbukuruar jo vetëm një takim diplomatik, por edhe një ceremoni nderimi.

Përmes një postimi në platformën X, diplomati izraelit tha se kishte pasur kënaqësinë të takohej me Ramën në Tiranë. Ai vlerësoi drejtimin e Shqipërisë nga kryeministri prej 13 vitesh, duke e përshkruar atë si një zë të guximshëm në skenën ndërkombëtare.

Por lajmi nuk mbaron te komplimentet. Sa’ar e vuri theksin te mbështetja e Ramës për Izraelin, duke e cilësuar kryeministrin shqiptar si një mik të palëkundur, veçanërisht në periudha të vështira për vendin e tij.

Në këtë shkëmbim diplomatik, Rama merr titullin e liderit të jashtëzakonshëm, ndërsa Sa’ar fiton një mik që, sipas fjalëve të tij, nuk i ka munguar Izraelit në momentet e vështira. Një marrëdhënie ku fjalët janë të mëdha dhe miqësia shpallet pa kursim.

Kur diplomacia flet me gjuhën e “besës”

Sa’ar falënderoi Ramën për angazhimin në çështjet e sigurisë së Izraelit dhe për qëndrimin kundër antisemitizmit dhe terrorit. Ai bëri të ditur gjithashtu se diskutimi përfshiu marrëdhëniet mes dy vendeve, situatën në Lindjen e Mesme dhe zhvillimet në Ballkanin Perëndimor.

Pra, pas fotografive dhe fjalëve të ngrohta qëndrojnë edhe tema konkrete të politikës së jashtme dhe interesave strategjike. Sepse, ndryshe nga besa e odave shqiptare, besa diplomatike shoqërohet me takime zyrtare, deklarata publike dhe bisedime mbi sigurinë e rajonin.

Në fund, Sa’ar e mbylli mesazhin me një falënderim për Ramën dhe për miqësinë e Shqipërisë me Izraelin. Një përshëndetje që, mes superlativave, e vendos marrëdhënien mes dy vendeve në një dritë tejet pozitive.

Mbetet për t’u parë se si kjo miqësi e shpallur me kaq bujë do të përkthehet në hapa konkretë diplomatikë. Deri atëherë, një gjë është e sigurt: në Tiranë, “besa” Rama–Sa’ar u dha me fjalë të mëdha, ndërsa diplomacia bëri atë që di më mirë — i ktheu interesat shtetërore në gjuhën elegante të miqësisë.