Një pritë, katër policë dhe një e vërtetë e pazbardhur

Më 4 mars 1997, në kulmin e një Shqipërie pa shtet, pa rend dhe pa siguri, në Qafën e Gjashtës në Sarandë u ngrit një pritë që do të mbetej një nga episodet më të errëta të atij viti tragjik.

Katër punonjës policie u nisën në detyrë: Gjergji Mehmeti, Sokol Bizhga, Eduard Alia dhe Muzafer Blushi. Qyteti ishte në kaos, bandat e armatosura kishin marrë kontrollin e rrugëve, ndërsa shteti kishte rënë de facto.

Sipas dëshmive të kohës, negociatori me bandat ishte Sokol Bizhga, i cili u ishte drejtuar autorëve me fjalët: “O çuna, unë quhem Sokol Bizhga, jam shef i Policisë Kriminale të Vlorës, jemi lebër, jemi vëllezër, mos qëlloni.”

Por ajo që ndodhi më pas ishte një nga krimet më makabre të vitit 1997.

Gjergji Mehmeti u torturua në mënyrë çnjerëzore dhe më pas u dogj brenda makinës. Eduard Alia u mor peng nga bandat. Ndërsa Sokol Bizhga dhe Muzafer Blushi arritën të largohen të paprekur.

Ngjarja tronditi opinionin publik të kohës, por me kalimin e viteve ajo u mbulua nga pluhuri i harresës dhe nga dosjet e mbyllura pa përgjigje të qarta.

Pyetjet mbeten edhe sot:

Si është e mundur që negociatori i drejtpërdrejtë të shpëtojë?
Pse një polic u la të digjej për së gjalli, një tjetër në duart e bandave, ndërsa dy të tjerë u larguan?
A u zbardh ndonjëherë plotësisht ajo pritë?
Kush dha urdhër për atë lëvizje?
Kush mbajti përgjegjësi?

Sot, një nga të mbijetuarit është drejtues i komanduar në Policinë e Shtetit. Ndërkohë, vite më vonë, në vendin ku ishte ngritur përmendorja e Gjergji Mehmetit, gjatë rikonstruksionit të rrugës, mermeri përkujtimor u hoq dhe nuk u rivendos më. Një simbol që u zhduk fizikisht, por jo nga memoria kolektive.

Gjergji Mehmeti mbetet simbol i detyrës në një kohë kur shteti kishte rënë. Historia e tij nuk është thjesht një episod i vitit 1997; është një plagë e hapur që kërkon ende transparencë dhe të vërtetë.

Në një vend ku shpesh drejtësia vonon ose hesht, kujtesa është forma e vetme e drejtësisë që mbetet.

Lavdi kujtimit të tij.