Paradoksi! Si e humbin vlerën pasuritë e krimit sapo konfiskohen

Në Shqipëri po konsolidohet një fenomen që ngre gjithnjë e më shumë pikëpyetje: pasuritë e sekuestruara nga aktivitetet kriminale duket se humbasin ndjeshëm vlerën në momentin që kalojnë në administrim shtetëror. Ajo që fillimisht prezantohet si pasuri luksi me vlera të konsiderueshme, përfundon më pas në ankande me çmime që shpesh nuk reflektojnë realitetin e tregut.

Rasti më i fundit lidhet me disa ankande të shpallura nga Agjencia e Administrimit të Pasurive të Sekuestruara dhe të Konfiskuara. Mes aseteve të listuara është edhe një velierë e identifikuar si “M/Y PERLIO”, e sekuestruar në Vlorë, e cila është nxjerrë në shitje me një çmim fillestar prej rreth 2 milionë lekësh.

Në të njëjtin njoftim përfshihet edhe një gomone e pajisur me dy motorë “Mercury”, e vlerësuar për ankand me vetëm 100 mijë lekë. Këto shifra bien në kontrast të fortë me tregun real, ku mjete të tilla lundruese klasifikohen si produkte të segmentit të lartë dhe zakonisht shiten me çmime shumëfish më të larta.

Ky hendek i dukshëm mes vlerës së tregut dhe çmimeve të ankandeve shtetërore ka ushqyer prej kohësh skepticizmin publik. Në dokumentet zyrtare, procesi paraqitet si një procedurë standarde administrative, që përfshin shpalljen e ankandit, përcaktimin e garancive dhe zhvillimin e tij në data të caktuara. Por për qytetarët, tabloja duket më komplekse.

Perceptimi i përhapur është se këto pasuri pësojnë një zhvlerësim të menjëhershëm sapo dalin nga kontrolli i individëve që i zotëronin dhe kalojnë në inventarin shtetëror. Në vend që të shërbejnë si simbol i forcës së ligjit dhe rikuperimit të të ardhurave nga krimi, ato shpesh shfaqen si asete që “likuidohen” me shpejtësi dhe me çmime të ulëta.

Kjo situatë ka nxitur dyshime të vazhdueshme mbi mënyrën e vlerësimit dhe menaxhimit të këtyre pasurive. Një pjesë e opinionit publik beson se mungesa e transparencës dhe diferencat e mëdha në çmime krijojnë terren për rikthimin e këtyre aseteve në duart e interesave të mëparshme, por tashmë përmes kanaleve të tjera dhe me kosto minimale.

Ndërkohë, institucionet theksojnë se çdo veprim kryhet në funksion të interesit publik. Megjithatë, kur jahte, gomone apo pajisje të tjera luksi dalin në ankand me vlera që duken simbolike, lind natyrshëm pyetja: a po administrohen këto pasuri për të maksimizuar përfitimin publik, apo thjesht për t’u hequr sa më shpejt nga lista e inventarit?

Në këtë kontrast mes ligjit dhe perceptimit publik, një gjë mbetet e qartë: pasuritë që dikur simbolizonin fuqinë ekonomike të krimit, rrezikojnë të kthehen në një tjetër arsye për mosbesim ndaj mënyrës si funksionon shteti.