Pse do t’i mbështesim protestat?

Këta po vjedhin shumë:

Kanë ndërtuar industri të vjedhjes, sistem të vjedhjes; punon makineria vetë. Vidh lekë këtu, investo në prona e luks jashtë Shqipërisë. Ndërsa brenda Shqipërisë po themelohet aparteidi: raca e pushtetarëve, politikanëve, klientelës, kapove të maskuar si biznesmenë, me prona të vjedhura, makina të shtrenjta, bizhuteri, udhëtime, jetë mondane.

Ndërsa raca tjetër, shqiptari tjetër, mëngjes-drekë-darkë punë dhe nuk i teprojnë lekë as për ta gëzuar familjen e vet me diçka të vogël. Dalin zero me zero, shyqyr që po hamë bukë. Pjesa tjetër pa punë, sepse janë zënë rrugët ku qarkullon leku; deri te sheqeri e uji t’i kanë kapur klientela e tipit Kastrat e Samir, sepse shteti i ka pasuruar me favorizim; janë biznesmenë qeveritarë, arka kursimesh të politikanëve, me të cilët ndajnë lekët. Askush s’mund të na thotë se janë biznesmenë, sepse biznesmeni është diçka krejt tjetër. Këta janë oficerët e qeverive në ekonomi. Këta s’kanë dalë asnjëherë në asnjë lloj tregu për të konkurruar; gjithmonë i ka favorizuar qeveria, si ajo e Berishës, ashtu edhe kjo e Ramës.

Dhe pasi kanë krijuar këtë ferr të poshtër e poshtërues, këta duan t’i thonë botës dhe tentojnë të na bindin neve se punët në Shqipëri po shkojnë mirë. Punët nuk po shkojnë hiç mirë, përditë e më keq, përditë e më aparteid, përditë e më e dhunshme jeta. Përditë e më e pasigurt e nesërmja.

Protesta, rrëmuja, revolta, janë të nevojshme për të treguar se punët nuk shkojnë mirë dhe ne nuk pajtohemi. Pa u rebeluar, pa e përmbysur tavolinën, s’të llogarit askush.

Rruga e vetme efektive është që këta t’i kapë frika; frika prej rebelimit popullor, rebelimit të grupeve të ndryshme dhe segmenteve të ndryshme brenda kësaj shoqërie. Ndryshe nuk marrin vesh; kanë treguar se nuk marrin vesh. Është njëlloj si ajo situata me grupet e garipëve në lagje që ia rrasnin shpullë pas qafe çdo ditë ndonjë djali të urtë, duke thënë: “Hajt se nuk thotë gjë ky.” Ditën kur ai djalë u kthehej ose iu gjuante gur, ose iu bënte rrobat pis, nuk i gjuanin më, sepse thonin: “Lëre, mos i gjuaj, se na kthehet me diçka.”

Kaq e thjeshtë është. Prandaj sot është me çfarë të mundemi, me gur, shishe, dru, ristelë, hekur e çfarë të na kapë dora. Ka pasë thënë bajraktari Ali Ibra në kuvend te Fushat e Bajram Pashës dikur, kur zotërinjtë e Gjakovës i kërkonin të mos rebeloheshin kundër Malit të Zi: “Sa t’jem gjallë, ni pllamë Karadakut nuk ia lëshoj; vetë e marr pushkën, djalit ia jap alltinë, grus ia jap sakicën (spatën), çikës ia jap kmesën…!”

Pra, me çfarë t’na kapë dora; për të mos lejuar aparteid në Shqipëri. Për të mos lejuar dy popuj: popullin pakicë sundues, me vjedhje, me shtet e me politikë, dhe popullin punëtor e hallexhi, që punon si skllav për të paguar taksa, që këta sundues me ato lekë të krijojnë pasuri në Shqipëri e jashtë Shqipërisë. Kaq e thjeshtë është.

Nuk duhet të hiqet dorë nga rebelimi. Përndryshe, këta vazhdojnë si deri sot; as e kanë problem, as kanë sedër, as i vret ndërgjegjja për çfarë po bëjnë.

Duhet Republikë Kushtetuese, e cila shërben për interesat legjitime ekonomike e të sigurisë së kombit shqiptar, jo shtet-kompani aksionare, e cila punon veç për të ndarë dividendë për aparteidin e hajdutëve të Shqipërisë.