Nga Dosjet e Zeza në Belgjikë te ekranet shqiptare

Në një vend ku krimi i organizuar dhe ekonomia informale shpesh kryqëzohen, rasti i vëllezërve Edmond dhe Shkëlzen Hoxha po kthehet në një manual të vërtetë se si eksponentë të botës së krimit përpiqen të riciklojnë jo vetëm paratë e pista, por edhe imazhin e tyre publik.

Nga dënimet e rënda për shfrytëzim prostitucioni dhe trafik droge në Belgjikë, te sekuestrimi i një perandorie prej 3.7 milionë eurosh në Tiranë, profili i Edmond Hoxhës është ai i një njeriu nën lupën e drejtësisë. Megjithatë, ditët e fundit, ai ka zgjedhur një strategji krejt tjetër: atë të viktimizimit mediatik, duke u shfaqur në emisione televizive dhe portale si “Stop” dhe “JOQ Albania” për të denoncuar institucionet dhe qytetarët, në përpjekje për të mbuluar gjurmët e skemave të tij të fajdeve dhe zhvatjes së pronave.

E Kaluara e Errët: Dosja “GIRANA” dhe Drejtësia Belge

Për të kuptuar absurditetin e shfaqjeve të fundit mediatike të Edmond Hoxhës, duhet kthyer koka pas në kohë, saktësisht në vitin 2009. Vëllezërit Edmond dhe Shkëlzen Hoxha nuk janë emra të panjohur për autoritetet evropiane.

Të dy u arrestuan në Belgjikë si krerë dhe pjesë aktive e një rrjeti të mirëstrukturuar kriminal. Sipas dosjes së njohur me emrin e koduar “GIRANA”, Edmond Hoxha u hetua dhe u dënua me burgim të gjatë për:

Trafikim të qenieve njerëzore dhe shfrytëzim prostitucioni.

Trafik të substancave narkotike në bashkëpunim.

Ndërkohë, vëllai i tij, Shkëlzen Hoxha, ka një dosje edhe më të rëndë, duke u mbajtur mend për implikimin në një vrasje të ndodhur në territorin belg. Kjo e shkuar e dhunshme dhe fitimet kolosale nga shfrytëzimi i vajzave dhe trafiku i drogës, shërbyen si kapitali fillestar për t’u rikthyer në Shqipëri me petkun e “biznesmenëve të suksesshëm”.

Sekuestrimi i 3.7 Milionë Eurove: Rënia e Perandorisë Financiare në Tiranë

Pas përfundimit të dënimeve në Evropë, vëllezërit Hoxha e zhvendosën aktivitetin e tyre në Tiranë. Skema ishte klasike: pastrimi i parave të krimit përmes investimeve në pasuri të paluajtshme dhe biznese fasadë.
Gjykata e Tiranës dhe prokuroria, pas një hetimi të thelluar pasuror, vendosën sekuestron preventive mbi një sërë asetesh luksoze me vlerë totale mbi 3.7 milionë euro.

Lista e aseteve të sekuestruara përfshin:

Apartamente luksoze në zonat më të shtrenjta të Tiranës.

Biznese të ndryshme, përfshirë palestra të mirë-pajisura.

Flota automjetesh të shtrenjta, të përdorura për të justifikuar qarkullimin e parave.
Institucionet shqiptare argumentuan se këto pasuri nuk kishin asnjë justifikim të ligjshëm ekonomik dhe ishin produkt i drejtpërdrejtë i veprimtarisë kriminale në Belgjikë.

Paradoksi “Stop”: Viktimizimi Për Një Motor Uji

Pikërisht kur lakut i drejtësisë po ngushtohej rreth pasurive të tij, Edmond Hoxha ndërmori një fushatë të paprecedentë mediatike (PR). Ai u shfaq në emisionin investigativ “Stop” në Tv Klan, jo për t’u përgjigjur për miliona eurot e sekuestruara apo për vajzat e shfrytëzuara në Belgjikë, por për t’u ankuar për… një motor uji.

Sipas narrativës së tij në emision, në vitin 2010 ai kishte futur në Shqipëri një motor uji, për të cilin kishte lënë një garanci doganore prej 1000 eurosh. Ai pretendoi se megjithëse e kishte nxjerrë mjetin jashtë vendit, sistemi i doganave e ka penalizuar me 16 milionë lekë të vjetra gjobë.

Pse kjo lëvizje? Ekspertët e komunikimit dhe ata të kriminalistikës e shohin këtë si një strategji klasike të pastrimit të imazhit. Duke u shfaqur në ekranin e një televizioni kombëtar si një “qytetar i thjeshtë që po shtypet nga burokracia e shtetit”, Hoxha tenton të zhvendosë vëmendjen e opinionit publik nga profili i tij si bos i prostitucionit, në atë të një viktime të sistemit shqiptar.

Skandali i Fundit në JOQ: Skemat e Fajdeve dhe Zhvatja e Pronave “Toptani”

Nëse dalja te “Stop” ishte një përpjekje për t’u dukur si viktimë e shtetit, denoncimi i tij më i fundit në portalin “JOQ Albania” nxjerr zbuluar metodat e tij të vërteta të operimit në Tiranë.

Ditën e djeshme, Edmond Hoxha dërgoi një denoncim ku ankohej se një familje që jeton në një pronë (të pretenduar si ish-pronë e familjes së njohur Toptani), po e pengonte atë të merrte në zotërim asetin që ai pretendon se e ka blerë në vitin 2015.

Por e vërteta pas këtij konflikti civil fsheh një realitet shumë të errët:

1. Origjina e pronësisë: Burime pranë hetimit dhe dëshmi nga terreni dyshojnë fort se kjo pronë nuk është blerë me transaksione të rregullta bankare, por është marrë përmes skemave të fajdeve ilegale.

2. Mekanizmi i zhvatjes: Paratë e fituara nga rrjetet e prostitucionit në Belgjikë dyshohet se janë përdorur për të dhënë borxhe me fajde. Kur viktimat e fajdeve nuk arrinin të kthenin shumat me interesat absurde, grupi kriminal sekuestronte përmes presioneve dhe kontratave fiktive pasuritë e tyre të paluajtshme.

3. Qëndresa e familjes: Familja që refuzon të lirojë pronën nuk është thjesht një “zaptuese”, por dyshohet se është viktimë e drejtpërdrejtë e kësaj skeme grabitqare financiare, duke refuzuar t’i dorëzojë shtëpinë një njeriu që po përdor një letër të fituar përmes zhvatjes.

Media Si Armë e Krimit: A Po Përdoren Redaksitë pa Vetëdije?

Rasti i Edmond Hoxhës ngre një alarm të kuq për median shqiptare. A po kthehen hapësirat televizive dhe portalet me ndjekës të shumtë në instrumente për njerëz me precedentë të theksuar kriminalë?

Në përpjekje për të zgjidhur konfliktet e tyre të fajdeve apo për t’i bërë presion kundërshtarëve dhe gjykatave, individë si Hoxha po e përdorin median si gjykatë publike. Kjo u jep atyre një platformë të pamerituar për t’u hequr si të persekutuar, ndërkohë që viktimat e tyre të vërteta (qofshin ato vajza të shfrytëzuara në Evropë apo qytetarë që u merren shtëpitë përmes fajdeve) mbeten në hije.

Drejtësia shqiptare, konkretisht Policia dhe SPAK, kanë hedhur një hap të rëndësishëm duke i sekuestruar 3.7 milionë euro pasuri vëllezërve Hoxha. Megjithatë, kjo betejë nuk fitohet vetëm në sallat e gjyqeve. Rasti i Edmond Hoxhës dëshmon se krimi i organizuar është inteligjent, adaptohet shpejt dhe di të përdorë pushtetin e medias për t’i mbijetuar goditjeve ligjore.

Është detyrë e institucioneve të thellojnë hetimet mbi aktivitetin e tij të fajdeve, dhe po ashtu, është detyrë etike e mediave që të bëjnë një verifikim (background check) të personazheve që u japin kohë televizive, për të mos u shndërruar në lavatriçe të imazhit të krimit të organizuar.