Moza – Zhan d’Arku i Shqipërisë

Përditësuar më 31 March 2026, 16:22

U shfaq në ekran si një rrufe, si një dritë dhe si një shpëtimtare e gruas shqiptare, në një kohë kur ekrani ynë prodhonte vetëm silikon e plastikë gjatë këtyre 15 viteve të fundit. Ky ekran i njëjtë, ndër vite, rriti çmimin e silikonit dhe uli vlerën e gruas që e bëri Nëna Natyrë.

Dhe papritmas, Moza u shfaq mu në këtë ekran, jo me trup të bërë, por me mendje të ndritur. Jo me trup të injektuar, por me thjeshtësi dhe dashni që e trashëgoi që nga lindja dhe rritja e saj.

Ajo u shfaq si Zhan d’Arku, shenjtorja franceze që e dogjën në shesh sepse foli më shumë se ç’duhej, por fjalën nuk ia dogji askush.

Edhe Moza e ndezi ndërgjegjen tonë të fshehur të dijes interkontinentale që ajo e ka, duke e shfaqur në bisedat e saj brenda asaj ferme me banoret e tjera femra, që po zbulojnë se ka më shumë nga një grua sesa flokët, bukuria dhe thashethemet.

Moza është gruaja shqiptare që kemi harruar: ajo gruaja tiranase akademike, ajo gruaja e karnavaleve të Korçës, ajo gruaja që trashëgoi teatrin nga gjyshja dhe që ngas biçikletën në Shkodër; ajo gruaja që vishej “punk” në fillim të viteve ’80 në Prishtinë; ajo që del në park me libra në dorë, jo me filtra në faqe; ajo që rri me gra të tjera, që i dëgjon dhe i ndihmon.

Moza po na kujton diçka kolektive që moti na kishte munguar:
që vlera nuk është artificiale, por e përmbytur qëllimisht;
që bukuria nuk matet me sasi silikoni;
që gruaja shqiptare nuk ka nevojë për shpëtim nga burri – por nga sistemi që e ka zhveshur atë nga dinjiteti.

Dhe herë pas here, tani kemi Mozën çdo natë, me dije, me këshilla dhe të pakompromis në vlerën e gruas shqiptare, e cila është fshehur qëllimisht nën fasadën e rreme të showbiz-it tonë helmues.

Moza nuk është trend.
Moza është kthim te rrënjët.
Te gruaja.
Te vlera.

Moza është shqiptarja që e kishim dhe e harruam.

Zhan d’Arkun e dogjën në shesh, kurse Moza po ndez ndërgjegjen tonë të fshehur.

M.H.