Evis Sala nxjerr pacientët e huaj para kamerave për të reklamuar shëndetësinë

Pas një serie publikimesh ku dëshmitë e pacientëve shqiptarë janë përdorur për të promovuar shërbimet shëndetësore, Ministria e Shëndetësisë ka zgjeruar këtë praktikë edhe te pacientët e huaj.

Në një publikim të fundit në rrjetet sociale, të shoqëruar me video dhe dëshmi të pacientëve, Ministria pretendon se sistemi shëndetësor shqiptar po fiton besim edhe jashtë vendit. Sipas institucionit, gjatë gjashtë muajve të parë të vitit 2026, rreth 400 shtetas të huaj kanë marrë shërbim në Qendrën Spitalore Universitare të Tiranës.

Ministria e ka shoqëruar këtë të dhënë me mesazhin se “shëndetësia shqiptare po bëhet një adresë besimi edhe përtej kufijve”, duke e paraqitur numrin e pacientëve të huaj si një tregues të rritjes së besimit ndaj sistemit shëndetësor në vend.

Por përdorimi i pacientëve si pjesë e komunikimit institucional ngre një tjetër pikëpyetje: nëse shërbimet shëndetësore shqiptare përmbushin realisht standardet që pretendojnë institucionet, a është e nevojshme që çdo rast pozitiv të kthehet në material promovues?

A matet cilësia e shëndetësisë me videot e pacientëve?

Një sistem shëndetësor nuk mund të vlerësohet vetëm përmes dëshmive të pacientëve të përzgjedhur për t’u shfaqur përpara kamerave. Cilësia e tij matet mbi të gjitha nga përvoja e përditshme e mijëra qytetarëve që kërkojnë shërbim në institucionet publike shëndetësore.

Nëse synohet të rritet besimi te sistemi, dëshmia më e fortë do të ishte një shërbim që funksionon pa mungesa të barnave, pa probleme me shtretërit, pa infrastrukture të amortizuar, pa pritje të pajustifikuara dhe pa raste që ngrenë dyshime për korrupsion.

Këto janë elementet që përcaktojnë realisht perceptimin e qytetarëve për shëndetësinë, shumë më tepër sesa një video e publikuar në rrjetet sociale nga një institucion shtetëror.

Fakti që një pacient i huaj trajtohet me profesionalizëm në një spital shqiptar është, padyshim, një zhvillim pozitiv. Por trajtimi korrekt i një pacienti nuk duhet të paraqitet si një ngjarje e jashtëzakonshme që kërkon reklamim institucional. Ai duhet të jetë pjesë e standardit të përditshëm të një sistemi shëndetësor publik.

Besimi ndërtohet në spitale, jo përpara kamerave

Nëse 400 shtetas të huaj kanë marrë shërbim në QSUT gjatë gjashtë muajve të parë të vitit, kjo mund të jetë një e dhënë me interes për t’u analizuar. Por vetëm numri i pacientëve nuk mjafton për të provuar cilësinë e sistemit dhe aq më pak për të përcaktuar nivelin e besimit që gëzon shëndetësia shqiptare.

Për ta matur këtë besim duhen parë një sërë treguesish: cilësia e trajtimit, koha e pritjes, kushtet infrastrukturore, disponueshmëria e barnave dhe pajisjeve, transparenca e shërbimeve dhe përvoja e pacientëve në mënyrë të përgjithshme.

Në fund, një sistem shëndetësor nuk e fiton besimin e qytetarëve përmes kamerave. Besimi ndërtohet çdo ditë në korridoret e spitaleve, në urgjenca, në pavijone dhe në çdo pikë ku pacienti kërkon shërbim.

Dëshmitë e pacientëve mund të jenë pjesë e komunikimit institucional, por ato nuk mund të zëvendësojnë nevojën për standarde të matshme dhe një shërbim publik që funksionon njësoj mirë për çdo qytetar, pavarësisht nëse është shqiptar apo i huaj.