Rama mund ta mbrojë korrupsionin me kartonat

Përditësuar më 27 Dhjetor 2025, 09:06

(Refleksion kushtetues pas mesnate)

Ka momente kur një postim i thjeshtë në rrjete sociale vlen më shumë se dhjetë konferenca shtypi.

Refleksioni i mesnatës i avokatit të mirënjohur Sokol Hazizi nuk është opinion.

Është lexim i ftohtë kushtetues, i bërë publik në një kohë kur fjala “amnisti” po qarkullon më shpejt se dosjet e SPAK-ut.

Neni 81, pika 2, shkronja “a” e Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë është brutal në thjeshtësinë e tij:

Asnjë marifet juridik. Asnjë interpretim kreativ. Vetëm matematikë parlamentare.

Dhe këtu nis problemi.

Sepse nëse i heqim nga ekuacioni fjalët e bukura, deklaratat për “shtet të së drejtës” dhe betimet për reformë, mbetet një realitet i thatë:

udhëheqja i ka votat.

I ka kartonat.

I ka njerëzit që ngrenë dorën pa pyetje.

I ka figurantët që votojnë jo ligjin, por interesin.

Rama mund ta mbrojë korrupsionin jo me fjalë, por me kartonat e Zegjinesë, Sara Miles dhe Arkent Ballës.

Jo si individë, por si simbol i një Kuvendi që funksionon me refleks pavlovian: kur vjen urdhri, ngrihet kartoni.

Pastaj zinxhiri është i njohur dhe banal:

Dhe pyetja që ngre Hazizi – e cila është pyetja që duhet të ngrejë çdo qytetar – mbetet pezull, e frikshme dhe pa përgjigje:

Nëse ndodh, çfarë bëhet me hetimet dhe gjykimet për korrupsionin?

Çfarë ndodh me dosjet e SPAK-ut?

Me përgjimet?

Me provat?

Me pasuritë e sekuestruara?

Me zyrtarët që sot janë “nën hetim” dhe nesër mund të jenë “të amnistuar”?

Amnistia nuk do të ishte thjesht një akt ligjor.

Do të ishte fshirje me gomë e gjithë narrativës së drejtësisë së re.

Një mesazh i qartë:

vidh sot, duro pak zhurmë, dhe prit kartonin nesër.

Prandaj refleksioni i mesnatës nuk është thirrje politike.

Është alarm kushtetues.

Sepse nëse korrupsioni amnistohet me 84 kartona, atëherë nuk kemi më problem korrupsioni.

Kemi problem shteti.

Dhe atëherë historia nuk do të shkruajë se “drejtësia dështoi”.

Do të shkruajë se Kuvendi votoi për ta mbytur atë.