Vizitë për paqe apo llogari politike? Edi Rama dhe kontrasti i Gazës

Kryeministri Edi Rama, së bashku me bashkëshorten e tij Linda Rama, ka vizituar sot Murin e Lotëve në Jerusalem, një nga vendet më të shenjta të judaizmit, ku besimtarët luten për paqe. Gjatë vizitës, Rama ka lënë edhe një shënim në mur, ku shprehet se qëndrimi përpara këtij simboli është “gjithmonë një përvojë unike” dhe se shpreson që Zoti t’i dërgojë qytetit “forcën e Paqes”.

Pamjet e publikuara nga mediat izraelite e tregojnë kryeministrin shqiptar me kipah në kokë dhe me një qëndrim të përulur ceremonial, si çdo vizitor që respekton rregullat fetare të vendit. Por përtej gjestit formal dhe mesazhit të shkruar, vizita ngre pyetje politike dhe morale që nuk mund të anashkalohen.

Në politikën shqiptare, vëmendja rrallëherë ndalet te letra që shkruhet; ajo ndalet te nënteksti. Midis përulësisë para Murit të Lotëve dhe simbolikës së momentit, nuk është e vështirë të imagjinohet se lutja për paqe shoqërohet edhe me llogari politike personale: për pushtet, për mandate të tjera, për mbijetesë politike dhe kontroll të skenës së brendshme.

Muri i Lotëve, pjesë e mbetur e Tempullit të Dytë të shkatërruar nga romakët në vitin 70 pas Krishtit, është prej më shumë se dy mijë vitesh një vend ku njerëzit lënë letra me shpresa për shëndet, fat dhe paqe. Ato letra nuk hapen kurrë, duke e kthyer murin në një arkiv simbolik të dëshirave njerëzore. Disa besojnë se gurët mbajnë energji shpirtërore. Por paqja nuk është vetëm simbolikë, është edhe qëndrim.

Vetëm pak kilometra larg këtij vendi të shenjtë, Gaza po përjeton një nga tragjeditë më të rënda humanitare të dekadave të fundit. Sipas të dhënave zyrtare, që nga tetori i vitit 2023 janë vrarë mbi 71 mijë palestinezë, mes tyre më shumë se 14 mijë fëmijë. Dhjetëra mijëra të tjerë janë plagosur, gjymtuar ose kanë mbetur jetimë, ndërsa qindra mijëra civilë jetojnë nën rrënoja, pa ushqim, pa ujë dhe pa siguri.

Edhe pas armëpushimeve të shpallura, dhuna nuk ka ndalur. Sipas UNICEF, mbi 100 fëmijë janë vrarë edhe pas marrëveshjeve për ndërprerjen e luftimeve. Janë viktima që nuk përmenden në deklaratat e kryeministrit shqiptar, nuk shfaqen në lutjet e tij publike dhe nuk zënë vend në ndjeshmërinë e tij politike.

Në këtë vizitë, Rama pretendon të përfaqësojë shqiptarët. Por realisht, ai nuk përfaqëson ndjeshmërinë e një pjese të madhe të shoqërisë shqiptare, e cila është e tronditur nga ajo që po ndodh në Gaza dhe e shqetësuar nga heshtja selektive e liderëve politikë. Ai nuk përfaqëson zërin e atyre që shohin qartë vuajtjen e civilëve dhe përmasat e një krize humanitare që po injorohet.

Në vend të një qëndrimi të balancuar, human dhe dinjitoz, Rama zgjedh të shfaqë afërsi simbolike me një qeveri dhe një kryeministër të akuzuar ndërkombëtarisht për krime lufte, si Benjamin Netanyahu. Në këtë akt, ai nuk përfaqëson interesin moral të shqiptarëve, por vetëm veten, rrethin e tij politik dhe një linjë të qartë rreshtimi ndaj interesave izraelite dhe amerikane.

Ndërkohë që shumë liderë europianë shmangin vizitat simbolike në Izrael për shkak të situatës në Gaza, kryeministri shqiptar zgjedh të bëhet pjesë e një skene politike që injoron vuajtjen e civilëve palestinezë.

Për këtë vizitë duhet të reagojë edhe politika shqiptare, veçanërisht opozita. Heshtja përballë një akti kaq të njëanshëm është bashkëfajësi morale. Nëse opozita pretendon të jetë alternativë dhe ndërgjegje politike, nuk mund të qëndrojë neutrale ndaj një vizite që legjitimon heshtjen për Gazën dhe vuajtjen e mijëra fëmijëve.

Kjo vizitë nuk është një akt paqeje. Është një akt selektiv ndjeshmërie, ku lutja për paqe ndalet te një mur, por nuk shtrihet te fëmijët dhe civilët që vazhdojnë të vdesin nën rrënojat e Gazës.