20 pikët e Lorenës dhe Celibashit për shokun e Ergys Agasit
Në një institucion që duhet të jetë standardi i integritetit procedural për zgjedhjet, prokurimet e Komisionit Qendror të Zgjedhjeve vijojnë të ngjallin pikëpyetje mbi garën reale, vlerësimin me pikë dhe përsëritjen e kontratave “të njëjta” çdo vit. Sipas Pamfleti, në Buletinin e Prokurimeve Publike të datës 12 janar 2025 është njoftuar tenderi me objekt “Mirëmbajtja e moduleve ekzistuese të KQZ-së”, me vlerë 480 milionë lekë me TVSH, ku fitues del “INTELISOFT” sh.p.k..
Por thelbi i çështjes nuk është vetëm emri i fituesit. Pyetja që kërkon përgjigje është: si vlerësohen këto tenderë, çfarë peshe kanë “pikët” dhe sa i kontrollueshëm është procesi kur kriteret lejojnë diskrecion?
Në dokumentacionin standard të tenderëve, emri i Lorena Mavriqit rezulton si personi përgjegjës për prokurimin (me adresë email-i zyrtare të KQZ-së), çka e vendos atë në një rol praktikisht vendimmarrës në përgatitjen e dosjes, komunikimin procedural dhe administrimin e procesit.
Edhe struktura zyrtare e administratës së KQZ-së e liston Lorena Mavriqin si “Specialiste”. 
Në këtë kontekst, “20 pikët” (qoftë si komponent teknik, metodologji pune, staf kyç, plan mirëmbajtjeje, apo kualifikim i ngjashëm) bëhen nyja ku tenderi mund të devijohet: sepse pikërisht kriteret me peshë të konsiderueshme dhe me formulim elastik (p.sh. “metodologjia”, “organizimi”, “eksperienca e stafit”) janë ato që nuk verifikohen lehtë nga publiku, nëse KQZ nuk publikon të plotë raportet e vlerësimit dhe arsyetimet për pikëzimin.
1) “Mirëmbajtja” që shfaqet çdo vit: kontratë e re, objekt i vjetër, kosto e njëjtë
Një sinjal tipik rreziku në prokurime është kur një autoritet:
• shpall çdo vit tenderë me të njëjtin objekt,
• me vlera të ngjashme,
• dhe me fitues të përsëritur ose me konkurrencë “formale”.
Kjo është veçanërisht problematike për shërbime si mirëmbajtja e moduleve ekzistuese: sepse ky lloj shërbimi, në praktikë, mund të strukturohet si kontratë shumëvjeçare, marrëveshje kuadër, ose paketë e integruar me SLA të qarta; ndërsa “ribërja” çdo vit, pa transparencë të plotë të performancës së vitit paraardhës, krijon terren për financim të shumëfishtë të të njëjtit shërbim.
2) Pjesëmarrës “për numër”: NAOL dhe fenomeni i garës së simuluar
Redaksia e Publik.al i kërkoi shoqërisë Naol shpk të merrte pjesë fiktivisht në garë tek KQZ e Celibashit për të parë se çfarë bëhet realisht në garê. Kur një kompani “merr pjesë sa për numër”, problemi nuk është vetëm etik. Problemi është juridik dhe financiar: gara e simuluar shërben për të legjitimuar një vendim të paracaktuar, ndërsa diferenca e çmimit (siç pretendohet edhe në këtë rast) justifikohet më pas nga “pikët teknike”.
3) Çfarë duhet të kërkohet publikisht: dokumentet që e “shpërthejnë” ose e rrëzojnë skemën
Nëse pretendimi për “20 pikë” dhe devijim të vlerësimit është real, atëherë prova gjendet te dokumentet e mëposhtme (që duhet të jenë të aksesueshme):
1. Raporti i Vlerësimit të Ofertave (pikët për çdo kriter, arsyetimi, tabelat krahasuese).
2. Procesverbalet e komisionit dhe çdo akt administrativ që përmban arsyetim.
3. Dosja e specifikimeve teknike / termat e referencës: a është shkruar për tregun, apo për një operator të caktuar?
4. Kontrata + anekset + SLA: çfarë blihet realisht dhe si matet performanca?
5. Historiku i pagesave: a janë paguar “të njëjtat” zëra çdo vit (patch, update, audit, mirëmbajtje), pa ndryshuar produkti?
Pa këto, publiku mbetet te “njoftimi i tenderit” dhe “emri i fituesit”, ndërsa mekanizmi real i shpërndarjes së parasë fshihet te pikëzimi.
4) Përgjegjësia institucionale: Celibashi si autoritet kontraktor, administrata si mekanizëm.
Edhe kur përgjegjësia operative del te specialistët dhe komisionet, përgjegjësia politike/administrative i mbetet drejtuesit të autoritetit kontraktor: nëse tenderët përsëriten, nëse vlerat janë të fryra, nëse kriteret janë elastike, dhe nëse dokumentet e vlerësimit nuk bëhen transparencë aktive, atëherë institucioni krijon një sistem ku “20 pikë” vlejnë më shumë se paratë e kursyera.
“20 pikë” magjike të Lorenës dhe Celibashit, janë detaj teknik vetëm në letër; në praktikë janë çelës për 480 milionë për shokun e Ergys Agsit.
“20 pikët” që përmbysin garën: gabime aritmetike, pikëzim selektiv dhe roli i NAOL në tenderin e KQZ-së
Dokumentet zyrtare të administruara nga Komisioni Qendror i Zgjedhjeve provojnë se tenderi për “Mirëmbajtjen e moduleve ekzistuese të KQZ-së”, me vlerë 480 milionë lekë me TVSH, nuk është thjesht një procedurë rutinë, por një rast tipik ku pikëzimi teknik dhe gabimet aritmetike kanë ndikuar drejtpërdrejt në renditjen përfundimtare të operatorëve ekonomikë.
Sipas dokumentacionit zyrtar të depozituar pranë Komisionit të Prokurimit Publik, janë konstatuar gabime të dukshme aritmetike në mbledhjen e pikëve dhe në pasqyrimin e çmimeve të ofertave ekonomike, veçanërisht për operatorët OE “INSTANT.AL” shpk dhe OE “EVOLVE WEB STUDIO” shpk.
Çmimi dhe pikët reale: kush duhej të ishte fituesi sipas kostos
Nga Tabela 1 – Vlerësimi për çmimin (50 pikë) rezulton qartë:
- EVOLVE WEB STUDIO shpk – 33,000,000 lekë → 50.00 pikë
- INSTANT.AL shpk – 33,700,000 lekë → 48.96 pikë
- INTELISOFT shpk + WOW DIGITAL – 40,823,564 lekë → 40.42 pikë
Pra, oferta ekonomikisht më e favorshme është ajo e EVOLVE WEB STUDIO, ndërsa INTELISOFT ka ofertën më të shtrenjtë, me mbi 7.8 milionë lekë diferencë nga oferta më e ulët.
“20 pikët” që ndryshuan renditjen: tekniku si levë
Ky rast nuk është thjesht një “gabim teknik”. Është një skemë klasike prokurimi ku:
- oferta më e shtrenjtë fiton,
- pikët teknike përdoren si amortizator,
- gabimet aritmetike legjitimojnë renditjen,
- dhe pjesëmarrja formale mbulon mungesën e konkurrencës reale.
Në një institucion që administron zgjedhjet, këto praktika janë alarm kombëtar.
Ky rast duhet trajtuar si provë e një modeli: tenderë të përsëritur, konkurrencë e dyshimtë dhe një pikëzim teknik që, pa arsyetim të plotë publik, kthehet në instrument për të shpërndarë kontrata te “të zakonshmit”.
Keni një histori? Denonco anonimisht, identiteti juaj mbrohet.
Denonco
