Rasti i Ilir Metës, kontrast me retorikën për prezumimin e pafajësisë

Rasti i Ilir Metës po përdoret si shembull i kontradiktës mes retorikës politike për prezumimin e pafajësisë dhe trajtimit real të të paraburgosurve. Pavarësisht se Gjykata e Posaçme ka vendosur kalimin e çështjes në gjykim themeli, duke e bërë të diskutueshme nevojën e izolimit, ish-presidenti vijon të qëndrojë në paraburgim. Ai u arrestua brutalisht nga policia dhe vijon në paraburgim.

Sipas kritikëve, kjo situatë bie ndesh me deklaratat e kryeministrit Edi Rama, i cili tani që SPAK kerkoi arrestimin e bashkepunetores me të afert Belinda Ballukun.

Rasti Meta paraqitet si provë e një standardi të dyfishtë në trajtimin e figurave politike.

Prandaj, nëse vërtet Edi Rama do të ishte sadopak i merakosur për standarte si ato të prezumimit të pafajësisë, apo trajtimit me dinjitet të atyre që ende nuk kanë një vendim fajësie të formës së prerë, ai s’do e kërkonte atë me zhurmë për të mbrojtur hajdutët e tij, por do e zbatonte heshtur për atë çka varet drejtpërdrejt nga ai. Dhe ai ka vendosur: një kundërshtar si Ilir Meta duhet persekutuar me metodat e një kohe tjetër, ndërsa denoncimin e mentalitetit të kësaj kohe e përdor në mënyrë të pafytyrë për të mbrojtur ata që kanë firmosur në vend ti tij, siç bëri së fundmi me Ballukun.