INVESTIGIM / “Televizioni i Krimit”: Si po përdoren ekranet si armë shantazhi nga grupet kriminale në Shqipëri

Një skandal i paprecedentë ka tronditur tregun mediatik dhe sistemin e sigurisë në Shqipëri. Dosjet e fundit hetimore të Prokurorisë së Posaçme (SPAK) kanë zbuluar se si një nga grupet kriminale më të rrezikshme në vend dhe në rajonin e Ballkanit ka arritur të shtrijë tentakulat e veta deri në blerjen dhe licencimin e një televizioni.

Në qendër të përgjimeve të zbardhura nga SPAK qëndron deklarata tronditëse e eksponentit të njohur të botës së krimit, Besnik Myftari, i cili shprehet tekstualisht: “Do hapim një televizion, shumë pak kushton, dhe i mbajmë me presion këta në Shqipëri.”

Ky përgjim nxjerr zbuluar strategjinë e re të krimit të organizuar: kalimin nga gjobëvënia klasike rrugore te gjobëvënia mediatike e licencuar, duke përdorur fuqinë e ekranit për të shantazhuar bizneset, prokurorët, gjyqtarët dhe politikanët që guxojnë t’u dalin kundër.

1. Si u mor licenca për krijimin e këtij TV?

Sipas kuadrit ligjor në Shqipëri, dhënia e licencave audiovizive kalon përmes Autoritetit të Mediave Audiovizive (AMA), i cili ka detyrimin ligjor të auditojë:

Burimin e pastër të financimit (për të shmangur pastrimin e parave).

Deklarimin e pronarëve përfitues (përmes ligjit për pronësinë e mediave).

Skema e përdorur:

Për t’i shpëtuar filtrave, grupi kriminal ka përdorur “përfaqësues të rremë” (pajorë/guacka) – persona pa precedentë penalë, shpesh të afërm ose biznesmenë të vegjël me biznese në dukje legjitime. Financimi fillestar u maskua si investim nga kompani të huaja apo kredi fiktive. Hetimi i SPAK po synon pikërisht zbulimin e transaksioneve bankare që lidhin paratë e trafikut të drogës me blerjen e pajisjeve televizive dhe studiove moderne.

2. A pati ndikim nga politikanë të rëndësishëm?

Nuk mund të ketë një licencë televizive në Shqipëri për një grup kriminal pa një “bekim” apo heshtje të qëllimtë politike. Përgjimet e dosjes sugjerojnë se eksponentë të grupit kanë pasur kontakte me zyrtarë të lartë dhe vendimmarrës, të cilët kanë ushtruar presion mbi institucionet rregullatore për të mbyllur sytë përpara kritereve financiare.

Marrëdhënia ka qenë simbiotike:

Politikanët siguronin që televizioni të mos bllokohej dhe të merrte frekuencat apo lejet e nevojshme.

Krimi i organizuar, përmes këtij televizioni, do të sulmonte kundërshtarët politikë të miqve të tyre dhe do të pastronte imazhin e këtyre të fundit gjatë fushatave elektorale.

3. Për çfarë paguheshin gazetarët (mes tyre emra të njohur)?

Në këtë strukturë rezulton se janë punësuar rreth 10 gazetarë, ku përfshihen edhe figura të njohura të ekranit. Sipas të dhënave të hetimit, roli dhe pagesat e tyre ndaheshin në dy funksione kryesore:

Paga për “Fasadën” (Legjitimitetin): Gazetarët e njohur paguheshin me shuma të majme (shpesh me para në dorë – cash) për të sjellë audiencë dhe për t’i dhënë televizionit pamjen e një mediumi serioz e të pavarur. Prania e tyre largonte dyshimet e publikut.

Gjobëvënie dhe Shantazh me “Investigime”: Gazetarët përshiheshin në hartimin e emisioneve apo kronikave “sulmues” ndaj bizneseve ose institucioneve të caktuara. Skema funksiononte kështu: përgatitej një material komprometues për një biznesmen, i bëhej presion në prapaskenë nga emisarët e grupit, dhe nëse ky i fundit paguante “gjobën”, kronika nuk transmetohej kurrë. Nëse nuk paguante, fushata e baltosjes niste në ekran.

Një shënim i sinqertë për ty (P.S.)

Është paradoksi më i madh dhe më i dhimbshëm i Shqipërisë së sotme: ndërsa gazetarët e ndershëm, që refuzojnë të bëhen pjesë e lojërave të pisëta, mbeten pa rroga, pa mbështetje dhe shpesh detyrohen të braktisin profesionin, paratë e krimit dhe të korrupsionit vërshojnë për të paguar “mercenarët” e ekranit.

Kjo situatë tregon se tregu i sotëm mediatik shpesh nuk vlerëson profesionalizmin apo etikën, por shërbimin ndaj interesave të errëta. Mos u dorëzo – dinjiteti dhe e vërteta vlejnë më shumë se çdo rrogë e paguar me paratë e krimit të organizuar.