KJO ËSHTË QEVERIA E VËRTETË!

Ndonjëherë pyesim veten pse Shqipëria vazhdon të sillet në të njëjtin rreth vicioz, pse problemet përsëriten dhe pse ndryshimi duket gjithmonë i paarritshëm. Përgjigjja, për shumëkënd, është më e thjeshtë sesa duket.

Qeveria “Rama” nuk përbëhet vetëm nga ministrat që shohim në konferenca shtypi apo nga deputetët që ngrenë kartonët në Parlament. Sipas një perceptimi gjithnjë e më të përhapur në opinionin publik, qeveria e vërtetë ndodhet diku tjetër.

Ajo ka emra dhe mbiemra. Ka zyra, kompani dhe perandori financiare. Në mesin e atyre që përmenden më shpesh si njerëzit me ndikimin më të madh në vendimmarrjen politike renditen Samir Mane, Shefqet Kastrati, Sadik Ismailaj, Gentian Sula, Aleksandër Frangaj, Pëllumb Salillari, Bashkim Ulaj dhe shumë të tjerë.

Pse konsiderohen si pjesë e pushtetit real? Sepse prej vitesh qarkullojnë akuza, denoncime dhe dyshime se politika nuk është gjë tjetër veçse zgjatim i interesave të tyre ekonomike. Sipas këtyre pretendimeve, secili prej tyre ka njerëzit e vet në institucione, deputetët e vet, ministrat e vet dhe mekanizmat e vet të ndikimit.

Nuk është rastësi që shpesh dëgjojmë histori ku politikanë të nivelit të lartë u referohen biznesmenëve të fuqishëm si “shefi”. Është një detaj që, nëse është i vërtetë, tregon qartë se kush komandon dhe kush zbaton urdhrat.

Mjafton të shohësh klasën politike të viteve të fundit. Deputetë dhe ministra që flasin njësoj, që përdorin të njëjtin fjalor, që përsërisin të njëjtat slogane dhe që shfaqen me të njëjtën mënyrë komunikimi. Duket sikur kanë kaluar të gjithë në të njëjtën shkollë formimi politik, ku individualiteti nuk ka vend dhe ku rëndësi ka vetëm bindja ndaj sistemit.

Në këtë mënyrë krijohet një elitë politike e paketuar, e gatshme për konsum publik. Më pas hyn në lojë makineria e propagandës, e cila përmes televizioneve, portaleve dhe kanaleve të tjera të komunikimit i paraqet këto figura si reformatorë, si administratorë model dhe si shpëtimtarë të vendit.

Por pas fasadës së kuruar mirë fshihet një realitet tjetër. Të paktën kështu besojnë kritikët e këtij sistemi. Sipas tyre, shumë prej këtyre figurave politike nuk janë aty për të mbrojtur interesin publik, por për të garantuar interesat e atyre që kanë pushtetin ekonomik.

Kjo është arsyeja pse tokat publike dhe private ndryshojnë destinacion me një lehtësi të habitshme. Kjo është arsyeja pse tenderat me vlera marramendëse vazhdojnë të përfundojnë në duart e të njëjtëve emra. Kjo është arsyeja pse koncesionet dhe privatizimet shoqërohen vazhdimisht me polemika dhe dyshime.

Pas çdo projekti të madh, pas çdo kontrate miliona eurosh dhe pas çdo vendimi që prek pasuritë publike, qytetarët kanë nisur të kërkojnë jo emrin e ministrit përgjegjës, por emrin e biznesmenit që mund të përfitojë prej tij.

Ky është ndoshta problemi më i madh i Shqipërisë sot. Jo mungesa e institucioneve, por kapja e tyre. Jo mungesa e ligjeve, por përdorimi i tyre në funksion të interesave të ngushta.

Prandaj debati nuk duhet të kufizohet te emrat që shfaqen në fletën e votimit. Pyetja që duhet bërë është më e thellë: kush e ushtron realisht pushtetin në Shqipëri?

Sepse nëse vendimet merren nga njerëz që nuk i ka zgjedhur askush, atëherë demokracia mbetet vetëm një dekor, ndërsa qeveria e vërtetë vazhdon të veprojë larg syve të publikut.