Si s’të vjen turp moj Mirela? Fëmijët e tu jashtë, tanët në rrugë!

Mirela Kumbaro del para prindërve shqiptarë dhe u kërkon të ruajnë fëmijët nga “duart e errëta”. Flet si ministre, por edhe si nënë. Kërkon bashkëpunim, dialog dhe qetësi. Por, përtej fjalëve të zgjedhura me kujdes, mbetet një pyetje që nuk mund të mbulohet me asnjë deklaratë: a e kupton vërtet zemërimin e të rinjve që sot kanë dalë në rrugë?

Është e lehtë t’u thuash prindërve të mbrojnë fëmijët. Është e lehtë të kërkosh që të mos përfshihen në kaos. Por është shumë më e vështirë të përballesh me arsyet që i kanë çuar në këtë pikë, me zhgënjimin e tyre dhe me mungesën e besimit te institucionet që duhet t’u garantojnë një të ardhme.

Shqetësimi i prindërve shkon përtej sheshit

Ti, Mirela, u drejtohesh prindërve shqiptarë sikur problemi të ishte vetëm te rruga, te gurët, te flakët apo te protestat. Por shqetësimi i familjeve nuk nis dhe nuk mbaron te ajo që ndodh në sheshe. Ai lidhet edhe me pyetjen se çfarë i pret fëmijët e tyre nesër. Kjo ndodh pas diplomimit, pas viteve të shkollës dhe pas gjithë sakrificave që bëjnë për t’i rritur.

Fëmijët e tu studiojnë jashtë Shqipërisë, ndërsa prindërve shqiptarë u kërkon të kenë besim te sistemi që ti përfaqëson. Kjo është kontradikta që kërkon përgjigje politike, jo një tjetër apel moral.

Pritshmëritë e çdo familjeje

Çdo prind dëshiron për fëmijën e vet një arsim cilësor, mundësi reale punësimi dhe një jetë me dinjitet. Çdo familje dëshiron të besojë se sakrificat e saj do të shpërblehen. Gjithashtu, fëmijët nuk duhet të detyrohen të largohen nga vendi për të gjetur mundësi që nuk i shohin këtu.

Por çfarë u thua atyre që kanë mbaruar universitetin dhe nuk gjejnë një punë që përputhet me formimin e tyre? Çfarë u thua të rinjve që nuk duan të largohen, por nuk shohin një rrugë të qartë përpara? Dhe çfarë përgjigjeje u jep prindërve që kanë frikë se, pavarësisht përpjekjeve të tyre, fëmijët do ta ndërtojnë jetën diku tjetër?

Kërkohen arsye, jo vetëm apele

Nuk mjafton t’u kërkosh të rinjve të qëndrojnë të qetë. Duhet t’u japësh arsye për të besuar. Nuk mjafton t’u kërkosh prindërve të kujdesen për fëmijët. Duhet t’u tregosh se institucionet kujdesen për të ardhmen e tyre po aq sa ata vetë.

Dhe sa herë që përdor shprehjen “duart e errëta”, duhet të shpjegosh konkretisht se kujt i referohesh dhe mbi çfarë faktesh mbështetesh. Sepse një etiketim i përgjithshëm nuk i zgjidh problemet dhe as nuk u përgjigjet pyetjeve të të rinjve.

Dhuna dhe e drejta për protestë

Askush nuk ka të drejtë ta kthejë dhunën në mjet për të imponuar kërkesat e veta. Por asnjë protestë nuk mund të gjykohet vetëm nga pamjet e incidenteve, duke harruar arsyet që i kanë nxjerrë njerëzit në rrugë. E drejta për të protestuar në mënyrë paqësore është pjesë e një shoqërie demokratike. Njësoj është edhe përgjegjësia për të mos dëmtuar njerëz e prona.

Prandaj, në vend që t’u kërkosh prindërve të largojnë fëmijët nga rruga, pyet veten pse kaq shumë të rinj ndihen të detyruar të dalin atje për t’u dëgjuar.

Këta nuk janë fëmijë të ardhur nga një botë tjetër. Janë fëmijët e këtij vendi. Janë nxënësit dhe studentët që nesër do të duhet të ndërtojnë Shqipërinë, të paguajnë taksat, të krijojnë familjet e tyre dhe të mbajnë gjallë shpresën se ky vend mund të bëhet më i mirë.

Mirela, prindërve nuk u duhet një leksion tjetër për përgjegjësinë. Atyre u duhen garanci se fëmijët e tyre do të kenë një të ardhme në vendin e tyre.

Dhe nëse sot një pjesë e të rinjve nuk duan t’ju dëgjojnë, përgjigjja nuk mund të jetë t’u kërkoni prindërve t’i mbajnë larg protestave. Përgjigjja duhet të nisë nga dëgjimi i tyre, nga përballja me pakënaqësitë dhe nga përgjegjësia për vendimet e marra.

Sepse një brez nuk e humbet besimin brenda një dite. Dhe as nuk e rifiton me një postim në rrjetet sociale.