Tarifat rriten deri në 50%, kush i kontrollon kanalet që shohin shqiptarët?

Tring TV dhe Digitalb janë rikthyer në qendër të debatit për përqendrimin e tregut televiziv, çmimet e abonimeve dhe rrezikun e kufizimit të konkurrencës. Alarmit i dha zë deputeti i Partisë Demokratike, Igli Cara, i cili vetëm pak kohë më parë denoncoi publikisht atë që e përshkroi si një skemë që mund t’u japë pak aktorëve kontroll të tepruar mbi shpërndarjen e përmbajtjes televizive në Shqipëri.

Sipas Carës, krijimi dhe funksionimi i ADTN-së ngre pikëpyetje serioze për mënyrën se si u ofrohen paketat operatorëve kabllorë. Ai pretendon se këtyre operatorëve u është paraqitur një ofertë e vetme, që kombinon përmbajtjet e Tring dhe Digitalb, me logjikën: “Ose e merr, ose e lë”.

Nëse kjo skemë konfirmohet, çështja nuk lidhet vetëm me marrëdhëniet tregtare mes kompanive. Ajo prek edhe mundësinë e operatorëve për të zgjedhur lirisht përmbajtjen që transmetojnë dhe, rrjedhimisht, alternativat që u ofrohen abonentëve.

Tarifat deri në 50% më të larta, miliona euro në lojë

Në deklaratën e tij të 31 korrikut, Cara pretendoi se tarifat janë rritur me 20–50%, duke paralajmëruar pasoja për operatorët dhe konsumatorët. Deputeti përmendi rreth 500 mijë abonentë dhe një pagesë mesatare prej 10 eurosh në muaj, shifra që, sipas përllogaritjes së tij, do të përktheheshin në rreth 5 milionë euro në muaj ose 60 milionë euro në vit.

Këto shifra mbeten pretendime të deputetit dhe kërkojnë verifikim të pavarur. Megjithatë, ato ngrenë pyetje për transparencën e çmimeve, kushtet e kontratave dhe ndikimin që përqendrimi i tregut mund të ketë te konsumatorët.

A rrezikohen edhe mediat kritike?

Një tjetër shqetësim i ngritur nga Cara lidhet me mundësinë që kushtet e shpërndarjes së kanaleve të ndikojnë në pluralizmin mediatik. Ai përmendi rastin e Syri TV si shembull të rrezikut që, sipas tij, mund të përballojnë mediat kritike nëse operatorët nuk kanë liri të mjaftueshme për të zgjedhur kanalet që përcjellin te publiku.

Deputeti kritikoi gjithashtu Autoritetin e Mediave Audiovizive dhe Autoritetin e Konkurrencës, duke vënë në pikëpyetje reagimin e institucioneve përballë shqetësimeve të ngritura.

Përtej përplasjes politike, çështja kërkon përgjigje konkrete: si përcaktohen tarifat, çfarë detyrimesh u vendosen operatorëve, sa hapësirë kanë ata për të zgjedhur paketat dhe a janë respektuar rregullat e konkurrencës?

Deri në një verifikim nga institucionet përkatëse, pretendimet e Carës nuk mund të konsiderohen fakte të provuara. Por ato kërkojnë transparencë nga kompanitë e përfshira dhe një shqyrtim serioz nga autoritetet përgjegjëse.

Në një treg ku përmbajtja televizive shpërndahet përmes paketave të kontrolluara nga pak aktorë, pyetja thelbësore është nëse abonenti po paguan për një zgjedhje të lirë apo për një ofertë që i imponohet.