Monologu i fundit i “Sulltanit” nga Surreli

Sot Tirana do të zbresë sërish në rrugë. Jo prej ndonjë dashurie të madhe për marshimet nën zhegun e kryeqytetit, dhe as thjesht për aferën e radhës në Zvërnec. Ajo që po derdhet në asfalt është diçka shumë më e rëndë: akumulimi gërryes i neverisë. Një përzierje shpërthyese e arrogancës qeveritare, prepotencës dhe asaj injorance të veshur me kostum firmato, e cila shoqërohet nga pas me korin e servilëve dhe babëzinë e pafundme për përfitim.
Në këtë shesh nuk ka “regjisorë” të prapaskenave. Askush nuk i shtyn këta njerëz, përveç stomakut të rënduar nga propaganda. Dhe këtu vjen paradoksi më i bukur dhe më therës i këtij vrulli spontan: njerëzit dalin sepse janë jetimë politikë.
Ky shesh është një shuplakë publike me dy pëllëmbë: njëra për Edi Ramën dhe tjetra për Sali Berishën.
Për Edi Ramën: Sepse po e kupton (me gjithë dhimbjen e egos së tij) që nuk është aq i dëshiruar sa ç’i thonë pasqyrat e oborrit.
Për Sali Berishën: Sepse ky shesh dëshmon se opozita e sotme është po aq e kompromentuar dhe impotente, e pafuqishme për të pasur kredibilitetin e një alternative. Berisha mbetet i padëshiruar, ndryshe nga çfarë gënjen veten në vetmi.
Dilema “Hamletiane” e Shpëtimtarit të Kombit
Por mesazhi më i fortë, natyrshëm, shkon për zotin e shtëpisë me qira në Kryeministri. Ai e ndjeu dridhjen e tokës nën këmbë, ndaj doli të fliste. Dhe si gjithmonë, kur Edi Rama nuk ka më argumente, vesh rrobën e dëshmorit. Na foli për sakrificat e tij mbinjerëzore, për kostot personale, për dhimbjet familjare që i ka shkaktuar ky “mision i shenjtë” i qeverisjes sonë.
Madje, me një grimë patetizmi teatral, na rrëfeu se kishte menduar edhe largimin. Kishte menduar dorëheqjen! Por—oh, çfarë drame!—në sekondën e fundit kishte vendosur të mos e linte vendin dhe shqiptarët jetimë, pa busull, të paqeverisur.

Meqë ata eunukët që mban përqark si këshilltarë, ato mumje politike dhe hipokritë me rrogë nuk ia thonë dot, po ia themi ne: Zoti Kryeministër, askush nuk është i pazëvendësueshëm.

Historia është një varrezë e madhe e mbushur me njerëz që besonin se pa ta, bota do të ndalonte së rrotulluari. Sa herë që një lider fillon e beson se është më i madh se institucioni, më i rëndësishëm se populli dhe më i domosdoshëm se vendi, ai thjesht ka prerë biletën pa kthim drejt humbjes së kontaktit me realitetin.
Testi i Vetëm i Vërtetë: Prova e Largimit
Vlera e një udhëheqësi nuk matet me metrin e vetëlavdërimit, as me orët e gjata të monologëve televizivë ku interpretohet roli i një pseudomodestie të shtirur. Nëse je vërtet më i miri, nuk ke nevojë ta bërtasësh. Nuk ke nevojë të na bindësh me fjalime prekëse për “vetsakrificën” tënde në altarin e atdheut.
Nëse je aq i madh sa mendon, ekziston vetëm një lëvizje brilante për ta vërtetuar: Largimi.
Ik dhe lëre kohën të flasë.
Lëre popullin të vendosë nëse mungesa jote është një humbje e madhe apo një çlirim kombëtar.
Vetëm atëherë do të merret vesh pesha jote reale. Kjo është prova e vetme e së vërtetës. Jo duartrokitjet e organizuara të administratës me listë prezence, jo fjalimet e stërzgjatura sterile, dhe as monologët patetikë ku armiku i vetëm është realiteti.
Në fund të ditës, vlen vetëm gjykimi i lirë i njerëzve dhe ai i pamëshirshmi i kohës. E koha, zoti Kryeministër, ndryshe nga zyra jote e propagandës, nuk gënjen dhe nuk gabon kurrë.