Nga 83 në 74 vota, hendeku që flet vetë

Mazhoranca që deri dje shfaqej si një makineri e pandalshme votash, po jep shenjat e para serioze të çarjes. Seanca e fundit në Kuvend nxori në pah një realitet që nuk mund të fshihet më: 83 votat ekzistojnë në teori, por jo më në praktikë.

Në çdo votim, shumica arriti të sigurojë vetëm 74 vota, një diferencë që nuk mund të justifikohet me rastësi apo angazhime të zakonshme. Nëntë mungesa në një moment kyç politik janë shumë më tepër sesa një problem organizativ; ato janë një sinjal i qartë pakënaqësie.

Ky zhvillim nuk erdhi në vakum. Ai pason përplasjen e fortë mes Edi Ramës dhe Erion Braçes, një episod që ekspozoi publikisht tensionet e mbledhura prej kohësh brenda grupit parlamentar të PS. Ajo që dikur diskutohej në heshtje, tani po reflektohet në vendime konkrete ose më saktë, në mungesën e tyre.

Në politikë, mungesat flasin. Dhe në këtë rast, ato flasin fort. Nuk kemi ende një rebelim të hapur, por kemi diçka më të rrezikshme për një lider: një distancim të heshtur, një mospërfshirje që vjen si formë proteste pa zhurmë.

Reagimi i kryeministrit nuk ka munguar. Kërkesa për raportim të detajuar nga drejtuesit politikë në qarqe dhe për “mbajtjen afër” të deputetëve tregon qartë një alarm të brendshëm. Kur një shumicë ka nevojë për kontroll të shtuar, do të thotë se besimi i brendshëm ka filluar të lëkundet.

Struktura e Partisë Socialiste nuk e favorizon një kryengritje klasike. Por kjo nuk do të thotë se pakënaqësitë nuk ekzistojnë. Përkundrazi, ato po gjejnë forma të tjera shprehjeje: mungesa në votime, heshtje në mbledhje dhe kritika që mbeten në tavolina, por jo në sallë.

Dhe pikërisht këtu qëndron problemi më i madh për mazhorancën: një trupë deputetësh që nuk rebelohet hapur, por as nuk bindet plotësisht.

Mungesat në një votim të kërkuar me “urdhër nga lart” nuk janë thjesht një incident. Ato janë paralajmërim për një fazë të re politike, ku disiplina e dikurshme nuk është më e garantuar.

Në fund, realiteti është i thjeshtë dhe brutal: nëse 83 votat nuk janë më të sigurta në sallë, atëherë mazhoranca ka hyrë në një kapitull të ri dhe shumë më të pasigurt.

Sepse krizat e mëdha politike nuk shpërthejnë papritur. Ato nisin pikërisht kështu: me disa karrige bosh.