Falënderime Flamur Vezaj që shpëtoi kolegët

Av Arben Llangozi

Në vend që të jenë sy kritik, zë i së vërtetës dhe roje e interesit publik, gazetarët e kronikës janë kthyer në zëdhënësit më të bindur të prokurorisë së posaçme.

Ata nuk bëjnë më investigim, nuk bëjnë më pyetje, nuk guxojnë të vënë në dyshim. Ata thjesht marrin dosjet e gatuara në zyrat e SPAK-ut dhe i servirin publikut si të ishin fjalë të shenjta. Kjo nuk është gazetari, kjo është servilizëm i pastër, prostitucion mediatik dhe shitje e profesionit për interesat e pushtetit dhe të grupeve që e mbajnë peng drejtësinë.

Është e neveritshme të shohësh se si sot “lajmet e mëdha” mbështeten vetëm te rrëfimet e një dëshmitari të mbrojtur, i cili ka interes personal për të shpëtuar lëkurën e tij. Ndërkohë, vëllai i tij thotë të kundërtën, dhe çuditërisht kjo deklaratë heshtet ose varroset. Pse? Sepse nuk i shërben skenarit të prokurorisë. Dhe gazetarët e kronikës, në vend që të zbulojnë kontradiktat, mbyllin sytë dhe bëhen palë me manipulimin.

Vëllai i Nuredin Dumanit ka rrëfyer publikisht vrasjet e kryera nga vetë Nuredini, ndërkohë që prokuroria e posaçme e ka marrë këtë të fundit si “dëshmitar të mbrojtur”, duke e shitur për të penduar që “nuk ia ka shkrepur arma” ose që “është tërhequr nga atentatet”.

Ky është absurdi më i madh i drejtësisë shqiptare: të besosh një njeri të zhytur deri në fyt në krime, ndërkohë që vetë vëllai i tij tregon me fakte të zeza mbi të bardhë se sa vrasje ka kryer ky dëshmitar i pabesueshëm i SPAK-ut.

A nuk është kjo e njëjta gazetari që ka dalë në përgjime duke marrë kokainë nga trafikantët? Si mund t’i besojë më publiku një brezi gazetarësh të shitur, që në vend të luftojnë krimin, përfundojnë duke marrë favore nga kriminelët? Ky është fundi i besueshmërisë, fundi i moralit dhe fundi i asaj që dikur quhej gazetari kronike.

Gazetaria nuk duhet të jetë mjet për të thurur lavde prokurorëve, por një profesion i lirë dhe kritik që heton, denoncon dhe zbulon anën e errët dhe prapaskenat e tyre. Detyra e saj është të nxjerrë në dritë manipulimet, keqpërdorimet dhe abuzimet e pushtetit të drejtësisë, duke i shërbyer publikut dhe interesit publik, jo pushtetit që duan të mbulojnë të vërtetat.

Por në Shqipëri, gazetaria shpesh bën të kundërtën: në vend që të hetojë, të zbulojë dhe të denoncojë manipulimet e prokurorëve, shumë media dhe gazetarë i shërbejnë verbërisht pushtetit, e lavdërojnë atë dhe heshtin për prapaskenat e errëta, duke u kthyer në zëdhënës të strukturave të drejtësisë dhe duke tradhtuar rolin e tyre publik.

Në këtë moçal të ndyrë, del në pah vetëm një zë i pastër, një gazetar i vërtetë: Flamur Vezaj. Ai është i vetmi që nuk ulet në gjunjë përpara SPAK-ut, i vetmi që nuk shitet për një dosje të servirur, i vetmi që guxon të thotë të vërtetën pa frikë. Ai i rikthen publikut atë që media ia ka marrë: besimin. Ai i rikthen gazetarisë së kronikës atë që kolegët e tij e kanë humbur: fytyrën dhe dinjitetin.

Flamur Vezaj është provë se ende ka gazetarë që nuk i shërbejnë as prokurorisë, as krimit, as pushtetit, por vetëm publikut. Për këtë arsye, ai meriton respektin dhe falënderimin e të gjithëve. Pa zëra si ai, gazetaria shqiptare nuk është veçse një çetë zëdhënësish të SPAK-ut dhe një rrjet mercenarësh që ushqehen me thashetheme dhe drogë trafikantësh.

Flamur Vezaj meriton një falënderim të veçantë, sepse në një kohë kur shumica e gazetarëve të kronikës janë kthyer në zëdhënës të prokurorisë dhe në shërbëtorë të pushtetit, ai mbetet i vetmi që guxon të thotë të vërtetën, të zbulojë manipulimet dhe të mbrojë interesin publik, duke i rikthyer fytyrën dhe dinjitetin e humbur gazetarisë shqiptare.

Ta gëzojë drejtësia shqiptare “dëshmitarin e saj të shenjtë”: një individ që ka vrarë, ka mashtruar dhe ka manipuluar fakte, por që sot, me një pendesë të dyshimtë, shpallet i besueshëm dhe i përdorur si baza e së vërtetës nga sistemi.

Kjo është ironia më e hidhur që mund të imagjinohet: drejtësia shqiptare i ka dorëzuar fakte, prova dhe besim tek një kriminel i provuar, duke e bërë atë “mburojën e saj” kundër vetë krimit që ai vetë ka kryer.

Në vend që të zbulojë të errëtën dhe të ndëshkojë përgjegjësit, sistemi i ka dhënë çelësin e besimit një mashtruesi, duke kthyer drejtësinë në një farsë që habitet vetëm nga ata që ende besojnë në integritetin e saj.

Në këtë kontekst, vlerësohet edhe më shumë kur një gazetar si Flamur Vezaj guxon të denoncojë këtë absurditet, duke i rikthyer publikut të vërtetën që drejtësia nuk ka guxim ta thotë vetë.