Kur Kryeministri bëhet “Analist i Analistëve”

Në një skenën tonë politike ku kufiri mes pushtetit ekzekutiv dhe spektaklit televiziv është zhdukur prej kohësh, Edi Rama ka shënuar një tjetër “stacion” në rrugëtimin e tij mediatik. Këtë herë, i ulur përballë Nikollë Lesit, njeriu që drejton vendin ka marrë rolin e gjykatësit të etikës dhe portretizuesit të atyre që, sipas detyrës, duhet të jenë kontrolluesit e tij: gazetarëve.

“Haka” e propagandës dhe streha te Nikollë Lesi

Është ironike që një kryeministër i cili rrethohet nga një ushtri këshilltarësh komunikimi si Endri Fuga dhe figura politike si Elisa Spiropali, përfundon në një rrëfim “nostalgjik” te Nikollë Lesi. Ky veprim ngjan më shumë me një kthim në bazat e viteve ’90 sesa me një komunikim modern shtetëror. Kur makineria e sofistikuar e propagandës nuk mjafton më për të prodhuar imazhin e liderit global, Rama rikthehet te tavolinat e vjetra të gazetarisë për të bërë atë që di të bëjë më mirë: etiketimin.

Strategjia e “Gjuhës së Vogël” për Emrat e Mëdhenj

Në vend që të flasë për bilancet e qeverisjes, Rama zgjedh epitete reduktuese për të goditur kredibilitetin e kritikëve të tij:

Andi Bushati si “Telendar”: Për një nga zërat më koherentë dhe kritikë të dy dekadave, Rama përdor një taktikë psikologjike – e quan “të vogël” që rrëzoi një regjim, por që sot “zvogëlohet” sepse kërkon regjim. Kjo është një përpjekje e hapur për të zhvlerësuar peshën e fjalës së Bushatit, duke e portretizuar si një figurë anakronike.

Mero Baze si “Sqepar”: Një metaforë që tregon mjetin e punës që godet, por që Rama e përdor për të nënkuptuar një lloj brutaliteti në shërbim të dikujt.

Ylli Rakipi si “Muhabetqar”: Një tjetër tentativë për të zhveshur gazetarinë investigative apo politike nga serioziteti, duke e ulur atë në nivelin e thashethemit të kafenesë.

Arroganca si mjet mbrojtës

Mënyra se si Kryeministri pyet për Çim Pekën (“Ku punon ky?”) apo si e quan Baton Haxhiun thjesht “Kosovar”, tregon një lloj arrogance të kontrolluar. Ai kërkon të dëshmojë se është “mbi palët”, aq i rëndësishëm sa nuk e di as ku punojnë ata që e kritikojnë çdo natë, ndonëse realiteti tregon se zyra e tij ndjek çdo titull dhe çdo minutë transmetimi.

Gazetaria nën thundrën e batutës

Kjo intervistë nuk ishte asgjë më shumë se një përpjekje për të treguar se Kryeministri mbetet “Kryeredaktori i Shqipërisë”. Kur ai thotë se Çim Peka në kohën e “Kohës Jonë” do të ishte thjesht një shofer i makinës së bardhë, ai nuk po godet vetëm Pekën, por po tenton të hierarkizojë vlerën njerëzore dhe profesionale sipas tekave të tij.

Në vend që të përballet me faktet e Bushatit, argumentet e Rakipit apo pyetjet e vështira të mediave, Rama zgjedh “shpotinë”. Por, kur një kryeministër harxhon kohën e tij duke bërë portrete me nota thashethemesh për gazetarët, kjo tregon se më shumë se sa ata, është vetë pushteti që e ka humbur busullën e seriozitetit në drejtim të paditur!