Nga ‘bixhozxhi’ te ‘komunisti i fundit’, Filip Çakulli ‘masakron’ Berishën

Përplasja mes Filip Çakulit dhe Sali Berishës është ashpërsuar edhe më tej, pas deklaratave të fundit të ish-kryeministrit lidhur me pronësinë e klubit FK Partizani.

Berisha ka këmbëngulur se biznesmeni Gazment Demi nuk është pronari real i klubit, duke pretenduar se ai i përket “familjes Rama”.

Në të njëjtën linjë, kreu i PD ka hedhur akuza të rënda ndaj Çakulit, duke e cilësuar si “manipulator” dhe “bixhozxhi të sëmurë”.

Nga ana tjetër, Çakuli ka reaguar me tone të forta, duke kundërshtuar këto deklarata dhe duke akuzuar drejtpërdrejt Berishën dhe familjen e tij për përvetësimin e pronave të klubit në të kaluarën. Sipas tij, nëse këto prona nuk do të ishin marrë, sot nuk do të kishte qenë e nevojshme që Demi të investonte kaq shumë në infrastrukturën sportive.

Ai e cilëson Berishën si “komunisti i fundit”, duke e krahasuar me figurën e Enver Hoxha dhe duke e akuzuar për deklarata të pabazuara dhe “halucinacione” politike.

Reagimi i plotë i Filip Çakulit:

“Paska dalë prapë ky i roitur, komunisti fundit në gjithë lindjen komuniste. Merre me mend, bixhozin e quan shfaqje të huaj, siç konsideronte xhinsat dhe flokët e gjata, kur ishte sekretar partie.

Në atë kohë, kur njerëzit dënoheshin për një fjalë, ky pinjoll hante e pinte te vila e Enverit dhe ngiste varkën në familjen e tij, në Drilon.

Ky vark**i i diktatorit merret prapë me një biznesmen të suksesshëm, që me paratë e djersës së tij po investon në një klub sportiv të njohur. Dhe nëse familja e të roiturit nuk do t’i grabiste pronat e Partizanit të dikurshëm, nuk kishte pse shpenzonte Gazi sot për stadium fusha spotive dhe anekse të tjera.

Vark**i i Enverit, me halucinacionet e tij sajon pronarë të rinj, në një pronë, që dihet kush e ka. Në objektet sportive të Partizanit nuk ka punë Olsi, aq më tepër Edi. Si ato gratë e lagjes dikur, që merrnin në gojë dynjanë, edhe ky, hapi gojën, më saktë, kapakun e pusetës së ujërave të zeza dhe kundërmon këdo që i rri pranë. Lë që kush i afrohet, veç atyre që janë mësuar me erën e qelbur të tij dhe kënaqen me kundërbimin e halesë. Sa për Partizanin nuk dua të zgjatem, se ai do përgjigjet në gjykatë, për të gjitha akuzat, të bazuara në letra anonime, medemek, qytetar dixhital. Duke zbatuar porosinë e Enverit për letrat, si erë e freskët e demokracisë popullore…

Qenke idiot, më thonë shokët që e merr seriozisht një të çmendur. Po ia vlen, mendoj. Se çfarë s’ka vjellur ai për Azemin e ndjerë, duke e quajtur hajdut, kontrabandist, pijanec, bashkëpunëtor të Sigurimit, deri dhe terrorist. Dhe sot qan, me paturpësinë më të madhe mbi varrin e tij. Si ata vrasësit profesionistë, që shkojnë në varrim atij që kanë vrarë. Mirë ka thënë profeti; po nuk turpërohesh, mund të bësh çdo gjë.

Po për Pashkon çfarë s’ka vjellur; për Cekën, për Imamin, për Godon dhe deri te aleati i tij i sotëm, Metën, për të cilin deklaroi se është kontrabandisti më i madh i drogës, i fëmijëve, prostitutave. Vetëm një akuzë të qëndronte nga këto dhe Meta duhej të kalbej në burg dhe jo me akuza qesharake, që e kanë paraburgosur sot. Mirë thotë Gëtja, atje ku marrëzia merret si model, urtësia është çmenduri.

Vark**i (mund të shkurtohet emri) Enverit, kjo zgjebe e shqiptarëve mbetet njeriu më i urryer i këtij populli. Por ndjek Kaligulën, Oderim dum metuant, dmth, lë të më urrejnë, mjafton të më kenë frikën. E kuptoni? Plaku i rrjedhur totalisht, i damkosur për korrupsion madhor përflet të tjerët për korrupsion minor. Gërdalla e damkosur për minim të demokracisë, del e na luan demokratin. Si ta dallojnë njerëzit këtë monstër demokrat. A, sikur të kishim të bënim me kërminj, që organet gjenitale i kanë në ballë. Kështu njihesh që larg.

Ky vrasës gjakftohtë, që nuk vrau vetëm katër veta para zyrës së tij, por me qindra të tjerë, në Gërdec dhe mbarë vendin, kur hapi depot e armëve dhe mblodhi burrat e nderuar të Veriut për të sulmuar Jugun. Vrit një, quhesh vrasës, vrit katër, quhesh kryeministër, vrit me qindra, mbetesh kryetar.

Me duart që i kullojnë gjak, si Makbethi, akuzon të tjerët, që nuk kanë bërë as një të miliontën e krimeve të tij. Se dikur i kishte duart me urinën e Kapos, që ia merrte për t’i çuar në Paris për analiza dhe nuk i lante për një javë, duke iu marrë erë. Kundër budallallëkut janë të pafuqishme edhe perënditë.

Së fundi, sipas zakonit, një barsoletë:

Zyrat e vjetra të partisë së tij mbanin erë m… dhe nuk durohej. I ndërruan zyrat, por prapë era nuk hiqej. Morën zyra të tjera, dmth SHQUP-in, por kundërmimi vazhdonte dhe ndihej deri në rrugë. Thirrën një hidraulik, i cili kontrolloi çdo cep dhe nuk gjeti gjë. Më në fund e çuan te zyra e kryetarit. Hidrauliku doli me vrap. “Ç’është?”, e pyetën. “Po nuk hoqët atë, era nuk ikën, sado zyra të ndërroni.” Merre me mend, sikur shpura e tij, që është mësuar me erën, mendon se janë trëndafila…

Është fatkeqësi për një njeri të lërë pas një terr që ka formën e tij, shkruan Hygoi.

Çfarëdo të thuash, varki vark do të mbetet…

Të vjen turp që këtë të rrjedhur e kemi pasur burrë shteti. Dhe i shkon për shtat thënia e Gebelsit: do të hyjmë në histori, ose si burra të mëdhenj shteti, ose si kriminelët më mizorë…

Mbase ka ardhur dita të mësojmë nga fisi Masai në Tanzani, që në shenjë nderimi përshëndesin duke pështyrë…”

Filip Çakulli: Edhe njëherë për varkarin e Enverit!

Paska dalë prapë ky i roitur, komunisti fundit në gjithë lindjen komuniste. Merre me mend, bizhozin e quan shfaqje të huaj, siç konsideronte xhinsat dhe flokët e gjata, kur ishte sekretar partie.

Në atë kohë, kur njerëzit dënoheshin për një fjalë, ky pinjoll hante e pinte te vila e Enverit dhe ngiste varkën në familjen e tij, në Drilon.

Ky varkari i diktatorit merret prapë me një biznesmen të suksesshëm, që me paratë e djersës së tij po investon në një klub sportiv të njohur. Dhe nëse familja e të roiturit nuk do t’i gabiste pronat e Partizanit të dikurshëm, nuk kishte pse shpenzonte Gazi sot për stadium fusha spotive dhe anekse të tjera

Varkari i Enverit, me halucinacionet e tij sajon pronarë të rinj, në një pronë, që dihet kush e ka. Në objektet sportive të Partizanit nuk ka punë Olsi, aq më tepër Edi. Si ato gratë e lagjes dikur, që merrnin në gojë dynjanë, edhe ky, hapi gojën, më saktë, kapakun e pusetës së ujërave të zeza dhe kundërmon këdo që i rri pranë. Lë që kush i afrohet, veç atyre që janë mësuar me erën e qelbur të tij dhe kënaqen me kuntërbimin e halesë. Sa për Partizanin nuk dua të zgjatëm, se ai do përgjigjet në gjykatë, për të gjitha akuzat, të bazuara në letra anonime, medemek, qytetar dixhital. Duke zbatuar porosinë e Enverit për letrat, si erë e freskët e demokracisë popullore…

Qenke idiot, më thonë shokët që e merr seriozisht një të çmendur. Po ia vlen, mendoj. Se çfarë s’ka vjellur ai për Azemim e ndjerë, doke e quajtur hajdut, kontrabandist, pijanec, bashkëpunëtor të Sigurimit, deri dhe terrorist. Dhe sot qan, me paturpësinë më të madhe mbi varrin e tij. Si ata vrasësit profesionistë, që shkojnë në varrim atij që kanë vrarë. Mirë ka thënë profeti; po nuk tupërohesh, mund të bësh çdo gjë.

Po për Pashkon çfarë s’ka vjellur; për Cekën, për Imamin, për Godon dhe deri te aleati i tij i sotëm, Metën, për të cilin deklaroi se ështe kontrabandisti më i madh i drogës, i fëmijëve, prostitutave. Vetëm një akuzë të qëndronte nga këto dhe Meta duhej të kalbej në burg dhe jo me akuza qesharake, që e kanë paraburgosur sot. Mirë thotë Gëtja, atje ku marrëzia merret si model, urtësia është çmenduri.

Varkari (mund të shkurtohet emri) Enverit, kjo zgjebe e shqiptarëve mbetët njeriu më i urryer i këtij populli. Por ndjek Kaligulën, Oderim dum metuant, dmth, lë të më urrejnë, mjafton të më kenë frikën. E kuptoni? Plaku i rrjedhur totalisht, i damkosur për korrupsion madhor përflet të tjerët për korrupsion minor. Gërdalla e damkosur për minim të dekracisë, del e na luan demokratin. Si ta dallojnë njerëzit këtë monstër demokrat. A, sikur të kishim të bënjm me kërminj, që organet gjenitale i kanë në ballë. Kështu njihesh që larg.

Ky vrasës gjaktohtë, që nuk vrau vetëm katër veta para zyrës së tij, po me qindra të tjerë, në Gërdec dhe mbarë vendin, kur hapi depot e armëve dhe mblodhi burrat e nderuar të Veriut, për të sulmuar Jugun. Vrit një, quhesh vrasës, vrit katër, quhesh kryeministër, vrit me qindra, mbetësh kryetar

Me duart që i kullojnë gjak, si Makbethi, akuzon të tjerët, që nuk kanë bërë as një të miliontën e krimeve tij. Se dikur i kishte duart me urinën e Kapos, që ia merrte për t’i çuar në Paris për analiza dhe nuk i lante për një javë, duke iu marrë erë. Kundër budallallëkut, janë të pafuqishme dhe perenditë.

Së fundi, sipas zakonit, një barsoletë:

Zyrat e vjetra të partisë së tij, mbanin erë m… dhe nuk durohej. I ndërruan zyrat, po prapë era e m… nuk hiqej. Morën zyra të tjera, dmth, SHQUP-n, kundërmimi vazhdonte dhe ndihej deri në rrugë. Grigjja e demokratëve të tij thirrën një hidraulik. I cili kontrolloi me imtësi çdo cep dhe nuk gjeti gjë. Më në fund e çuan te zyra e të curufjasërit, mender kryeyetar. Hidrauliku doli me vrap. Ç’është, e pyetën? Po nuk hoqet atë, era e m… nuk ikën, sado zyra të ndërroni. Merre me mend sikur shpura e tij, që është mësuar me erën dhe e thithin me kënaqësi, sikur të mbajnë erë trëndafilsh, do t’iu bjerë të fikët…

Është fatkeqësi për një njeri, që të lërë prapa një terr, qe ka formën e tij, shkruan Hygoi.

Çfarë do që të thuash, varkari varkar do të mbetët…

Të vjen turp që këtë të rrjedhurin e kemi patur burrë shteti. Dhe i shkon për shtat thënia e Gebelsit; ne do të hyjmë në histori, ose si burra të mëdhenj shteti, ose si kriminelët më mizorë…

Mbase ka ardhur dita, që të përfitojmë nga fisi Masai në Tanzani, që në shenjë nderimi të thellë, përshendesin kryetarin e fisit, duke e pështirë në surrat…