Nga Edmond ARIZAJ: Brutaliteti i pushtetit që hedh në tokë një dorë lakra

Shqipëria dhe shqiptarët kanë jo pak sjellje për t’u turpëruar. Jo vetëm ndaj njëri-tjetrit, por edhe ndaj asaj bote në dyert e së cilës po trokasim, madje ndonjëherë edhe shqelmojmë, njësoj si ai lypsi kur nuk i jep gjë e të gjuan me gurë.

Por sipas mendjes sime, guri i kurorës është sjellja krejt e pavend, harbute jo pak herë, e ashpër herë-herë, deri në e dhunshme në disa raste, e policisë bashkiake me njerëz të ndryshëm që shesin prodhimet e tyre buzë trotuareve, apo në vende me lëvizje.

I kam parë edhe vetë këto sjellje, ndaj nuk po nisem nga fotot dhe lajmet e rrjeteve e portaleve, që pavarësisht tendencave, u besoj. Policët bashkiakë sillen keq, dhe po flas me delikatesë. Është fyese për një njeri me intelekt, madje poshtëruese, të shohë fuqinë e shtetit, të ushtrojë presion e dhunë mbi të dobëtin, mbi të pambrojturin, mbi të uriturin dhe të mos jetë në gjendje ta ndihmojë. Pse ndodh e gjitha kjo? Në emër të kujt? Të pastërtisë vizuale? A mos vallë me zhdukjen e atyre njerëzve nga qarkullimi, zhduket problemi? Sepse një grua plakë, një invalid, apo dy fëmijë, që shesin prodhimet e bahçesë, apo tokës, për aq pak lekë sa shumë prej nesh i lënë bakshish, nuk kanë mundësi ndoshta të shkojnë në treg. E tek e fundit nuk janë ata që e shëmtojnë Tiranën. O jo, jo. Madje ata e zbukurojnë. Ata punojnë. Rrinë urtë. Fitojnë pak lekë dhe shkojnë blejnë po pak gjëra. Mos vallë do të preferonim që të bëheshin kontigjent për policinë e rendit? Mua më duket krejt e pavend, absurde dhe një tregues muskujsh e ligji krejt absurd. Çfarë po fshehim?