Veliaj dhe Rama në një sallë

Sot, një moment që dikur do të ishte konsideruar i zakonshëm, i gjeti Erion Veliajn dhe Edi Ramën në të njëjtën sallë. Aktiviteti për zhvillimin e pronave publike, i mbajtur në Kryeministri, ishte skena ku kryetari i bashkisë dhe kryeministri ndanë një hapësirë fizike, por jo emocionale apo politike.

Veliaj, i tensionuar dhe i munguar në karizmën e tij të zakonshme, u përpoq të artikulonte vizionin e tij për pronat publike, ndërsa Rama, i ulur në karrige me një gjuhë trupi që fliste më shumë se çdo fjalë, nuk arrinte të fshihte lodhjen e tij të dukshme. Duart e kryqëzuara dhe vështrimi i humbur i kryeministrit dukeshin si një mesazh i heshtur: “Koha jote ka mbaruar.”

Kjo ishte një skenë që ngjante më shumë si një lojë e sforcuar politike sesa si një bashkëpunim i sinqertë. Ndërkohë që Veliaj përpiqej të shpëtonte fytyrën, mbi të rëndonin hijet e akuzave të SPAK-ut, të cilat gjithnjë e më shumë po e izolojnë atë politikisht. Në krah të tij, Rama, i njohur për pragmatizmin e tij të ftohtë, dukej sikur po i jepte një shans të fundit për të ruajtur disi një fasadë të bashkëpunimit, ndonëse edhe ky akt dukej i frymëzuar nga kalkulime dhe jo ndjenja.

Fakti që në të njëjtën kohë Elman Abule dëshmonte në SPAK për një çështje që prek drejtpërdrejt Veliajn, e bën skenën edhe më të ngarkuar simbolikisht. A ishte kjo një shenjë mbështetjeje nga ana e Ramës, apo thjesht një akt i fundit për të shpëtuar fytyrën e partisë para se ta flijojë ish-bashkëpunëtorin e tij?

Historia na ka mësuar se Partia Socialiste e ka mjeshtëruar artin e lënies pas dore të figurave të konsumuara. Dhe Veliaj, i cili dikur konsiderohej një pasardhës i natyrshëm i Ramës, tani duket se po zbret nga skena, i mbytur mes skandaleve dhe mungesës së mbështetjes. Në fund të fundit, siç ka ndodhur më parë, “miqtë” dhe “armiqtë” brenda të njëjtit rreth politik hanë kokën e njëri-tjetrit.

Për Veliajn, shfaqja e sotme mund të ketë qenë një akt i fundit në një sallë me shefin e madh. Për Ramën, ndoshta vetëm një ditë tjetër në politikën shqiptare, ku besnikëria është vetëm një mjet për të mbërritur te qëllimi.