Presidenti im “ideal” Bajram Begaj dhe një video virale

Përditësuar më 12 Tetor 2024, 13:38

Naim Noka

Një video jashtë kontekstit për zyra më të mëdha e presidentit  Begaj me  presidentin turk Erdogan u bë shkak ndoshta për sulme të padrejta nga media online. “Publik.al” e botoi edhe videon dhe një shkrim të Genc Sejkos pa paragjykuar siç bën sa herë e gjykon se ka interes publik.

Para se të flas për presidentin tim  Bajram Begaj( personalisht nuk e njoh)  do më duhet të ndajmë disa të vërteta thelbësore për  figurën e presidenti tim ideal dhe dinjitoz:  do të mishëronte vlera të forta të integritetit, pavarësisë dhe përkushtimit ndaj interesave të kombit, përtej çdo ndikimi politik apo presioni nga qeveria apo partitë politike. Ai do të ishte një figurë përfaqësuese e unitetit kombëtar, duke krijuar një model për politikanët dhe qytetarët, përmes shembullit personal dhe institucional.

1.Pavarësia nga qeveria

Presidenti im dinjitoz  Begaj do të ishte i paanshëm dhe i distancuar nga ndikimi i drejtpërdrejtë i qeverisë. Ai do të merrte vendime bazuar në interesat kombëtare dhe jo për të kënaqur kryeministrin apo kabinetin. Nuk do të firmoste mekanikisht çdo dekret të propozuar nga qeveria, por do të shqyrtonte me kujdes për të mbrojtur interesat e popullit dhe shtetit.

2.Promovimi i unitetit kombëtar

Ai do të përpiqej vazhdimisht të krijonte ura bashkëpunimi mes të gjitha forcave politike dhe shtresave të shoqërisë shqiptare. Një president dinjitoz do të kishte një rol aktiv në uljen e tensioneve politike dhe do të promovonte dialogun kombëtar, duke mos lejuar që institucioni i Presidencës të bëhej arenë për konflikte partizane.

3.Qëndrim i palëkundur për drejtësinë

Në rolin e tij si garant i Kushtetutës, një Bajram Begaj dinjitoz do të ngrinte zërin për çdo shkelje të ligjit dhe abuzim me pushtetin. Ai do të ishte mbështetës i drejtësisë dhe do të ishte i zëshëm kundër korrupsionit, pa marrë parasysh kush është në pushtet.

4.Mbrojtësi i interesave kombëtare në arenën ndërkombëtare

Duke reflektuar pavarësinë dhe identitetin kombëtar të Shqipërisë.

5.Lidership moral

Një president dinjitoz do të ishte një shembull moral për shoqërinë. Ai do të promovonte vlera të larta etike, duke luftuar polarizimin dhe demoralizimin e shoqërisë. Përmes fjalëve dhe veprave të tij, ai do të nxiste angazhimin qytetar, frymën e bashkëpunimit dhe respektin për institucionet demokratike.

6.Transparenca dhe përgjegjshmëria

Do të bënte raporte të rregullta për veprimtarinë e tij dhe do të pranonte çdo kritikë të drejtë, duke treguar përkushtim ndaj përgjegjësisë publike. Çdo veprim i tij do të ishte në shërbim të transparencës dhe llogaridhënies ndaj qytetarëve dhe  që e sheh veten si shërbëtor të popullit, dhe jo të një grupi të vogël interesash.

Sa për kritikat dhe sulmet 

Së pari, argumenti që Bajram Begaj është i përjashtuar nga lidhjet politike vetëm sepse nuk ka qenë “militant” nuk qëndron. Qenia jashtë partive nuk e përjashton nga përgjegjësia për veprimet e tij si president, dhe fakti që ka qenë propozim i Edi Ramës e bën atë drejtpërdrejt të ndikuar nga politika qeveritare. Justifikimi i veprimeve të tij si shaka diplomatike apo sarkazëm institucionale në një kohë kur po pret një udhëheqës të huaj është një bjerrje e standardeve të diplomacisë dhe përfaqësimit të një shteti.

Së dyti, fakti që Begaj priti Erdoganin përpara shtatoreve të Gjergj Kastriotit dhe Nënë Terezës nuk është një arritje e madhe për t’u përmendur. Kjo është një normë minimale e respektit ndaj historisë dhe kulturës shqiptare, dhe nuk ka asgjë të veçantë që të mund të përdoret si justifikim për të mbuluar skandale të tjera. Për më tepër, insinuatat që ky akt e bën Begajn të ndryshëm nga parardhësit e tij përforcojnë një narrativë boshe që nuk e mbulon faktin e mungesës së lidershipit të vërtetë.

Së treti, përpjekja për ta bërë sulmin ndaj Begajt një çështje morale apo “frustrimi” nga ata që nuk kanë çfarë t’i bëjnë Edi Ramës është një përpjekje për të larguar vëmendjen nga realiteti. Presidenti është kreu i shtetit dhe përfaqëson unitetin kombëtar, por sulmi ndaj tij vjen nga fakti se nuk ka treguar pavarësi nga qeveria dhe ka firmosur çdo dekret të ardhur nga Rama, pavarësisht përmbajtjes dhe interesit të vendit. Deklarata që edhe parardhësit e tij kanë bërë të njëjtën gjë nuk e justifikon këtë sjellje, por përkundrazi, forcon pikën se ky është një problem i vazhdueshëm me rolin e Presidentit si një figurë simbolike e varur nga qeveria, dhe jo një udhëheqës me ndikim të vërtetë.

Më tej, nënvlerësimi i kritikave si “loja poshtë brezit” dhe krahasimet me figura të mëparshme si Ilir Meta apo Bujar Nishani nuk janë as argumente reale dhe as justifikime për mungesën e veprimeve substanciale të Begajt. Përpjekja për të dis-kredituar kritikat me sulme personale apo etiketime fëminore është e padenjë për një debat serioz politik.

Në vend që të përqendrohemi në personazhe dhe marrëdhënie të kaluara, duhet të analizojmë detyrimet dhe veprimet konkrete të Bajram Begajt si President. Nëse ai është në shërbim të interesave të qeverisë apo tregon mungesë të qartë të pavarësisë institucionale, atëherë kritikat janë më se të drejta dhe nuk duhet të anashkalohen me sulme të pavlera ndaj kritikëve.