Analiza/ ‘Të gjitha shenjat e dekadencës së Ramës dhe ministrave, pse duhet hedhur në lumë mikroskopi që shohim problemet e…’

AGRON GJEKMARKAJ/ Pothuaj në të gjithë fjalorët, dekadenca shpjegohet si zvogëlim progresiv i prosperitetit, forcës, energjisë, pozitivizmit etj. Askush nuk vjen në sheshin “Skënderbej” veshur me çitjane e daullen mbështetur mbi plënc, duke i rënë asaj lëkure e vikatur njëkohësisht o milet, nesër në orën 19 mbërrin “dekadenca” para Kryeministrisë! Dilni ta shihni, vraponi të fiksoni përqafimin e Kryeministrit me të, nxitoni të këqyrni qysh ministrushët dhe ministreshat mallëngjehen e në lot çurg mbyten, rendni të sodisni shokun Gramoz e shokun Taulant tek befasohen nga vërshëllimet e saj! Jo, jo, nuk ndodh kështu. Ajo hyn si grami në vresht…! Hardhitë e rilindjes janë tharë. Rakia e saj piqet me sheqer. Tash që po fillon i gjashti vit i qeverisë së Rilindjes, ajo (dekadenca) ka prekur apogjeun e vet. Ta krahasosh Agusto Romolin e vitit 476 (perandorin e fundit) me Edi Ramën e 2018-s do të ishim të pashpirt, pa drejtpeshim historik, pa masën e duhur të respektit për të kaluarën e kontinentit dhe mbi të gjitha, trukokalle nga mendtë e kresë kur këqyrim “Rilindjen” tonë politike sot.

a i lodhshëm dhe cinik do të ishte ballafaqimi i senatorëve flokëbardhë, të cilët pikëlloheshin mbi vrugun që shfaqej mureve të perandorisë, qe kreshpëroheshin nga troku i barbarëve, të cilët Limesin kishin lënë pas krahëve dhe mes hingëllimash, statujat e perëndive dhe perandorëve shkallmonin rrugës me ministrat, deputetët, partiakët, kryebashkiakët, drejtorët e Edi Ramës që zgërdhihen, qe lëpijnë buzët, qe lyejnë flokët, që marrin, që dhunojnë, që rrahin dhe s’të lënë me kja! Dekadencë ishte edhe ajo e perandorisë Romake, por e epërme, tragjike, nostalgjike, plot përhumbje e rënkime për dritën e botës, që nga pluhur i fillim Mesjetës dukej sikur përjetësisht shkimej e mbulohej si thesarët nën hi. Dekadencë është edhe kjo e kësaj mazhorance aspak poetike dhe epike, por tejet banale e kundërmuese me taftin e saj kripur me hipokrizi, banalitet, korrupsion e mujshari cubash. Kryeministri i pari vërtitet rreth vetvetes! Shkëlqimi i ditëve të para, kur nga Presidenca në këmbë bënte rrugën për tek resmja në shkallët e Kryeministrisë, ngjan si lëmashku mbi një kënetë, sipër së cilës asnjë rosak nuk hedh më glasa për të krijuar rrathë bashkëqendrorë! Fjalori i është varfëruar, idetë gjithashtu, hokat e romuzet po kaq, puna s’i ka duk e madje as fasada s’ka më, veç yrnek me fjalë prej agimit në mesnatë! Shqiptarët po ikin nga sytë këmbët! Ata që rrinë, s’e dinë çfarë i pret ditën e mëpasme. Ekonomia për dreq tkurret çdo ditë si lëkura e shagrenit! Demokracia është identifikuar me sundimin, i cili është suksesi i tij më i madh. Kapja e faktorëve ekonomikë, mediatikë dhe lidhjet me botën e krimit janë tjetër zulme e tij. Vendit i mungojnë gjykatat themelore dhe Parlamenti do duhet ta vërë nën “stato d’açusa” Kryeministrin (gjendje akuze), por nuk e bën se është nën thundër! Ai ka po si dekorata në gjoks jo vetëm shndërrimin e kriminelëve në parlamentarë, por edhe Saimir Tahirin dhe Fatmir Xhafën me vepra, me bëma, me rezultate! Një Shqipëri nën kanabis dhe kokainë! Një Polici që mbron dhunuesit e dhunon viktimat. Kryeministri si një psikolog i banalitetit të së keqes, e ka ndarë vendin në çifligje për prurësit e tyre të votave. Ata mbjellin kanabis, ata caktojnë deputetët dhe drejtorët, ata në çdo rast marrin shenja nga Kryeministri që ai nuk i lë në baltë. Në zonat e tyre shteti ka rënë. Shteti ekziston vetëm në televizion. Shteti ka rënë edhe në Kryeqytet. Kryeministri me logjikë junte po shemb trashëgiminë kulturore, Teatrin Kombëtar e ndërton kulla si përbindësha me miqtë e tij të kraharorit, pa e mërzitur aspak ndërgjegjen se çfarë po u bën qytetarëve praktikisht dhe simbolikisht.