Rama sërish në shoqërinë që i përshtatet lidership-it të tij!

Milorad Dodik, kreu i partisë në pushtet të Republikës Srpska, mbërriti në Izrael për një vizitë zyrtare, ku pritet të takohet me udhëheqësit më të lartë të shtetit izraelit. Parlamenti izraelit është gati t’i japë atij një nga nderimet më të larta të vendit për rolin e tij në forcimin e marrëdhënieve dypalëshe.

Çuditërisht, ndërkohë që Dodik mban statusin “nongrata” në shumë qarqe perëndimore për shkak të politikave të tij ndarëse dhe rrezikshme në Ballkan, Izraeli duket se zgjedh pikërisht figurat që i përshtaten narrativave autoritare dhe që krijojnë njollë në skenën ndërkombëtare. Kjo vizitë ngre jo pak pikëpyetje për standardet dhe prioritetet e diplomacisë izraelite.

Në të njëjtën kohë, Edi Rama – i njohur për miqësitë dhe partneritetet që shpesh duket se reflektojnë një lidership tranzicioni, më shumë sesa një qeverisje transparente dhe pro-perëndimore – duhet të japë llogari për motivet dhe pasojat e lidhjeve të tij ndërkombëtare. Për një vend që aspiron integrimin në strukturat euroatlantike, shoqërimi me figura si Dodik është i papërfillshëm dhe i dëmshëm për imazhin e Shqipërisë.

Emergjenca morale e kësaj vizite është e qartë: ndërsa njerëzit “e zakonshëm” në vendet tona përballen me inflacionin, papunësinë, shërbime publike të shkatërruara dhe një mungesë të theksuar perspektive, elitat tona politike vazhdojnë të kapërcejnë kufijtë për të nderuar dhe përkrahur figura që në vendet e tyre konsiderohen problematike, të polarizuara dhe shpeshherë përgjegjëse për tensione politike dhe sociale.

Në Izrael, “hallexhinjtë” – ata që vuajnë për bukën e gojës, ata që largohen në kërkim të një jetese normale – nuk janë në tryezë me udhëheqësit. Ndërkohë, në sallat e nderit zyrtar pranohen liderë si Dodik, duke i dhënë një mbështetje simbolike dhe diplomatike rolit të tij.

Kjo vizitë nuk është thjesht një event diplomatik. Ajo është edhe një reflektim i mënyrës sesi lidershipi ynë dhe të tjerët në rajon zgjedhin aleatët dhe simbolet që duan t’i paraqesin përballë botës. Dhe në këtë lojë, qytetarët mbeten sërish në radhë të fundit – të harruar, të pazhvilluar dhe të lodhur nga premtimet boshe.