Tiranë- Ndahet nga jeta mësuese Sonila Totraku e cila pak kohë më parë u kthye në burim force e frymëzimi për këdo pasi, pavarësisht betejës 10-vjeçare me kancerin e gjirit, kishte dëshirën për të jetuar dhe dukej sikur ia kishte dalë më në fund.
Ndërkaq, një nga ish-nxënësit e saj, sot gazetar, Andi Vrapi, ka prekur mbarë rrjetin me një dedikim të ndjerë për këtë mësuese e cila mesa duket ishte më shumë se sa kaq për ata që e njohën dhe i ndenjën pranë.
“Unë do harroj dhe pas kësaj karantine do e telefonoj për të pirë kafen e rradhës dhe për të bërë bisedën e mbetur përgjysmë… por këtë herë, ndryshe nga hera e fundit, telefoni nuk do të hapet, se nuk do jetë askush në anën tjetër! E une do ta ulem vetëm këtë here! Nuk e di c’do them a c’do mendoj”, shkruan Andi Vrapi.
POSTIMI I PLOTË:
Une nuk jam asnjehere i mire ne keto raste, as ne gezime e as ne hidherime… Ne fillim, nuk kam qene as i mire ne ate c’ka jam sot shume i mire. Por ky njeri me dha force te jem shume i mire sot. Me tregoi se, perpos te gjithave, une mund te jem ne c’ka dua te jem, mund te jem i mire ne c’ka jam sot shume i mire.
Ndonese, vitet e mia te adoleshences dhe te rritjes nuk kane qene aspak fushe me lule, as te bukura shume, une mesova gjithcka di; mesova te jem i mire, te jem i dashur, te vleresoj c’ka kam e cfare jam e cfare mund te jem ne saje te ndihmes qe ky njeri me dha! E per kete, i kam qene gjithmone mirenjohes e do i jem gjithnje. Largimi nga kjo bote i njerezve qe duam do jete nje e vertete qe do e pranojme shume vone ose do e pranojme me shume veshtiresi, por ne fund do jete nje e vertete e hidhur qe do e pranojme se s’ben. Por kujtimet dhe ato qe lene pas do jene pasuria qe ata na lene pas.
Cdo fjale e mire, cdo varg i rimuar, cdo rresht i shkruar bukur do jete kujtimi me i mire qe zysha ime e letersise, e me pas nje nga miket e mia qe ndaja momentet e mia te suksesit dhe disfates, le pas!
Une do harroj dhe pas kesaj karantine do e telefonoj per te pire kafen e rradhes dhe per te bere biseden e mbetur pergjysme… por kete here, ndryshe nga hera e fundit, telefoni nuk do te hapet, se nuk do jete askush ne anen tjeter! E une do ta ulem vetem kete here! Nuk e di c’do them a c’do mendoj.
Ndoshta do mendoj heren qe mora lajmin se kisha marre noten maksimale ne provimin e lirimit te letersi. Ose do mendoj heren qe dola per here te pare ne ekran dhe mora mesazhin e urimit te zysh Soneles. Por nuk jam i sigurte c’do mendoj. Ama, e di si do ndihem… do jem me i trishtuar se poezite e Driteroit a Migjenit, qe zysha e kishte te preferuarin e saj! Koha e urise se Migjenit na u zevendesua me pandemine e koronavirusit e nuk mundem as t’i jepnim lamtumiren sic duhej e sic e meritonte!!!!! @erjonarusi dhe @alban.musa paskesh qene e shkruar qe ky te jete kujtimi yne i fundit sebashku, keshtu faleminderit!
