Jo gjithkush ka me të dashtë

Jo gjithkush ka me të dashtë.
Jo gjithkush ka me pa brenda syve tu.
Jo gjithkush ka me t’i ndërpre përgjigjet e gabume me pyetjet e duhuna.
Jo gjithkush ka me t’i lexu heshtjet,jo gjithkush ka me t’i ngroh duart,jo gjithkush ka me të shtrëngu mbas vetes sikur të ishe e shenjtë dhe e shtrenjtë.
Jo gjithkush ka me luftu për ty siç luftohet për një andërr të pamëshirshme.
Jo gjithkush ka me i mbajt premtimet.

Jo gjithkush ka me të ba dritë në ditët e tua ma të errëta.
Jo gjithkush ka me t’i qetësu djajtë e shpirtit.
Jo gjithmonë në shtratin tand ke me ba dashni me fytyrën e dashnisë;jo gjithmonë e mira ka me të ardh mbrapsht;jo gjithkush ka me të pru paqe.
Jo gjithkush ka me të dashtë për mrekullinë që je e kanë me punu mbi ty si artisti mbi skulpturën e tij,derisa të shohin atë që duan,derisa të të shpërfytyrojnë pa të lanë asgja tanden si kujtim.