Kur rrëshqet përgjegjësia e koncesionarëve dhe shtetit, aksidentohen qytetarët që paguajnë tarifën 5 euro

Aksidenti i mbrëmshëm në segmentin Morinë-Kukës është më shumë se një lajm i kronikës së zezë. Ai është një pasqyrë e qartë e një realiteti të hidhur: koncesionarët që merren me mirëmbajtjen e rrugëve në Shqipëri shpeshherë shkelin detyrimet e tyre, ndërsa shteti zgjedh të mbyllë sytë. Në këtë rast, “Albanian Highway Concession” e zotëruar nga Kastrati dhe Salillari është përgjegjësi kryesor për mirëmbajtjen e aksit Milot-Morinë, por puna e tyre duket se mbaron te mbledhja e tarifave të larta nga përdoruesit e rrugës.

Kur rrëshqet mjeti, rrëshqet dhe morali i kontratës

Në kontratën që ky koncesionar ka me shtetin shqiptar, parashikohet qartë se mirëmbajtja e rrugës përfshin gjithçka, nga pastrimi i rrugës deri te vendosja e kripës për të parandaluar rrëshqitjet gjatë kushteve të këqija atmosferike. Por aksidenti i mbrëmshëm, i ndodhur për shkak të mungesës së masave bazike si hedhja e kripës, është një tjetër shembull flagrant i dështimit të këtij koncesionari për të respektuar detyrimet e tij.

Nëse do të ishte hedhur kripë në rrugë, ky aksident nuk do të ndodhte. Por duket se koncesionari është më i interesuar për të shtuar tarifat e kalimit sesa për të investuar në sigurinë e jetës së qytetarëve që përdorin këtë rrugë. Kujtojmë se përdoruesit paguajnë një tarifë prej 5 eurosh për kalim, ndërsa një pjesë e madhe e këtyre të ardhurave përfundon në xhepat e pronarëve të koncesionit, jo në mirëmbajtjen e rrugës.

Ku është shteti?

Në këtë histori të trishtë nuk mund të mungojë as përgjegjësia e shtetit. Ministria e Infrastrukturës dhe Energjetikës, e cila duhet të monitorojë rreptësisht përmbushjen e kontratës nga koncesionarët, ka zgjedhur të mos reagojë. Kujt i duhet një grup hetimor pas aksidentit kur problemi është parandalimi? Në fund të fundit, jeta e qytetarëve shqiptarë vlen më pak se përfitimet e bizneseve të mëdha.

Aksidenti si paralajmërim

Ky aksident duhet të jetë një thirrje për zgjim. Nuk mund të lejojmë që rrugët tona të kthehen në fusha aksidentesh vetëm sepse koncesionarët nuk kryejnë detyrat e tyre dhe shteti qëndron duarkryq. Përdoruesit e rrugës paguajnë jo vetëm për të kaluar, por edhe për sigurinë dhe mirëmbajtjen. Nëse këto nuk ofrohen, atëherë si mund të justifikohet ekzistenca e këtyre koncesioneve?