KY POPULL ZHULS

Jani Malo

Duhet të kenë kaluar 10 vite kur e ndesha për herë të parë. Ishim në avion, unë pasagjer dhe ajo stuardesë. E gjatë, elegante, e pashme, me një sjellje tërë finesë, feminitet dhe edukatë. Ishte nga ato vajza që e bëjnë gjakun e çdo mashkulli të lëvizë me ritëm tjetër. Pse ta fsheh, ndjeva edhe unë një trak brenda vetes. Dhe, ndoshta pse atëherë akoma e mbaja veten për të ri, apo ngaqë im bir ishte ende i vogël, shkova nëpër mend shprehjen “ta pish në kupë'” në vend të asaj tjetrës “ta kesh nuse për djalë”.
E ndesha prapë sot, diku në rrugën e Kavajës. Mbante diçka në dorë dhe fliste me një grua me pamje të fisme. Nga ngjashmëritë fizike duhet të qe e ëma. Stuardesa mbahej akoma mirë edhe pse një pjesë të nureve ia kishin marrë vitet. Me mendje desha të kthej kokën e të mbetesha me portretin e saj të atëhershëm, po sytë e mashkullit hyjnë tek organet rebele e që jo gjithmonë i binden mendjes.
Vazhdova ta ndjek me vështrim. Ajo, si pa të keq, lëshoi për tokë atë që mbante në dorë. Mbase ndonjë mbeturinë. Dhe vazhdoi rrugën. Gruaja tjetër – tani desha të besoj se nuk qe e ëma – ndaloi, u përkul dhe e mori. Stuardesa, që kishte bërë tre-katër hapa përpara, ndaloi dhe ajo. Dhe, nuk e di, për shkak të distancës apo të profesionit, foli me zë të lartë:
– Po ec, moj ma, se na çmende! Ç’e merr! Ky popull zhuls ka qenë e zhuls do mbetet!
Si përfundim, nga ana ime preferova të rroj me të shkuarën dhe stuardesës as të mos i vë asnjë faj për veprimin dhe as të mos i jap asnjë lëvdatë për prefecinë.