Mjekësia shqiptare në zi, ndahet nga jeta pediatri Edi Tushe

Mjekësia shqiptare është në zi pas ndarjes nga jeta të pediatrit dhe neonatologut të njohur, Edi Tushe, i cili u shua mbrëmjen e së hënës, më 15 qershor. Lajmi i trishtë ka prekur thellë komunitetin mjekësor dhe qindra familje që për vite me radhë kanë besuar në përkujdesjen dhe profesionalizmin e tij.

Humbja e tij u bë publike nga klinika ku ushtronte aktivitetin, përmes një mesazhi emocional në rrjetet sociale. Në fjalët e dedikuara për të, kolegët e përshkruajnë si një mjek të jashtëzakonshëm dhe një njeri me vlera të rralla njerëzore, i cili la gjurmë të pashlyeshme në jetën e pacientëve të vegjël dhe familjeve të tyre.

Edi Tushe konsiderohej një nga figurat më të respektuara në fushën e pediatrisë dhe kujdesit ndaj të porsalindurve në Shqipëri. Për dekada me radhë, ai iu përkushtua profesionit me një ndjenjë të thellë përgjegjësie dhe humanizmi, duke u kthyer në një pikë referimi për shumë prindër dhe një mbështetje e sigurt për breza të tërë fëmijësh.

Ata që e njohën nga afër kujtojnë jo vetëm aftësitë e tij profesionale, por edhe qetësinë, përkushtimin dhe mirësinë që e karakterizonin në çdo moment. Ai ishte një mjek që nuk kufizohej vetëm në trajtimin e pacientëve, por krijonte lidhje të forta besimi dhe sigurie me familjet.

Ndarja e tij nga jeta ka lënë një boshllëk të madh jo vetëm në radhët e kolegëve, por edhe në shoqëri, ku figura e tij do të kujtohet gjatë si simbol i përkushtimit dhe humanizmit në mjekësi.

Postimi i plotë:

Për mikun tim, Dr. Edi Tushe

Sot po shkruaj me zemrën e copëtuar.

Ka ikje që të lënë pa frymë. Ka humbje që nuk pranohen dot. Dhe ka njerëz që janë aq të mirë, aq të dashur, aq të pazëvendësueshëm, sa duket e padrejtë që Zoti t’i thërrasë kaq herët pranë vetes.

Edi ishte njëri prej tyre.

Nuk po qaj vetëm një koleg. Nuk po qaj vetëm një mjek të shkëlqyer. Po qaj një mik të shtrenjtë, një njeri të rrallë, një shpirt të bukur që e bënte botën më të mirë vetëm me praninë e tij.

Sa herë e shihja në klinikë, më dukej sikur gjithçka bëhej më e lehtë. Kishte atë qetësinë e njerëzve të mirë, atë buzëqeshjen e butë që të jepte siguri, atë mirësinë që nuk kishte nevojë të fliste me zë të lartë për t’u ndjerë.

Sot tavolina e tij mbeti bosh.

Stetoskopi heshti.

Dera nuk do të hapet më për të pritur fëmijët që e donin aq shumë.

Dhe zemrat tona mbetën me një plagë që nuk do të mbyllet kurrë plotësisht.

Sa shumë njerëz ke ndihmuar.

Sa shumë fëmijë ke shëruar.

Sa shumë prindër ke qetësuar.

Sa shumë dashuri ke lënë pas.

Dhe ndërsa të gjithë flasin për mjekun e madh që ishe, unë dua të kujtoj njeriun e madh që ishe.

Njeriun që nuk i bëri kurrë keq askujt.

Njeriun që i trajtonte të gjithë me respekt.

Njeriun që nuk kurseu kurrë kohë, përkushtim apo zemër për ata që kishin nevojë.

Sot lotët nuk mjaftojnë për të shprehur dhimbjen.

Sepse kur largohet një njeri si ti, nuk humbet vetëm familja, nuk humbasin vetëm miqtë.

Humbet një copëz e bukur e kësaj bote.

Lamtumirë, miku im.

Lamtumirë, shoku im.

Lamtumirë, kolegu im i dashur.

Por bashkë me dhimbjen do të jetojë edhe mirënjohja që patëm fatin e madh të të kishim në jetën tonë.

U prehsh në paqe, Edi.

Ti nuk je më mes nesh, por do të jetosh përgjithmonë në zemrat tona.

Sot qielli fitoi një engjëll, ndërsa ne humbëm një njeri të pazëvendësueshëm.