vajza që bashkoi mijëra shqiptarë në një betejë për jetën

Një lajm tejet i trishtë në mbrëmjen e 25 dhjetorit. Rozalinda, vajza e re që për muaj me radhë preku zemrat e mijëra shqiptarëve me betejën e saj të jashtëzakonshme për jetën, fatkeqësisht nuk ia doli dhe u nda nga jeta në ditën e Krishtlindjes. Ajo ishte vetëm 23 vjeçe.

Lajmi i dhimbshëm u bë i ditur në rrjetet sociale nga miku i saj i ngushtë, Adi, i cili e shoqëroi Rozalindën gjatë gjithë këtij rrugëtimi të vështirë, duke u bërë zëri i saj në momentet kur ajo nuk mundej të fliste.

Historia e Rozalindës u bë publike për herë të parë në muajin shkurt, pas një apeli prekës për ndihmë që sensibilizoi opinionin publik. Pas një vizite rutinë mjekësore, ajo u diagnostikua me neurofibromatozë, një sëmundje e rrallë dhe e rëndë, e cila i kishte shkaktuar 18 tumore në trup, dy prej tyre në kokë.

Falë solidaritetit të jashtëzakonshëm të shqiptarëve, brenda 24 orësh u mblodh shuma e nevojshme për trajtimin e saj jashtë vendit. Rozalinda u nis për ndërhyrje kirurgjikale në Spanjë, por operacioni nuk shkoi siç pritej. Prekja e njërit prej tumoreve i shkaktoi paralizë totale, duke e lënë të palëvizshme.

Megjithëse trupi nuk i bindej më, sytë e Rozalindës vazhdonin të rrezatonin një dëshirë të pashoqe për të jetuar, duke u kthyer në një frymëzim të heshtur për të gjithë ata që e ndoqën historinë e saj.

Në muajt që pasuan, nëna e saj, Bruna, dhe miqtë e afërt iu drejtuan sërish shqiptarëve për ndihmë, këtë herë për fizioterapi dhe trajtime jetike. Edhe atëherë, mbështetja nuk mungoi. Rozalinda iu nënshtrua ndërhyrjeve të tjera në Athinë dhe më pas në Gjermani, duke fituar disa beteja të rëndësishme që ringjallën shpresën.

Në shtator, nëna e saj falënderonte me lot në sy çdo shqiptar që ishte bërë pjesë e kësaj lufte, duke njoftuar se Rozalinda kishte dalë me sukses nga një ndër operacionet më të vështira.

Por beteja e saj ishte tepër e pabarabartë. Pavarësisht sakrificave, dhimbjes, durimit dhe forcës mbinjerëzore që tregoi deri në fund, Rozalinda u shua mbrëmjen e 25 dhjetorit. Në një ditë feste për shumëkënd, për familjen e saj ajo u kthye në një dhimbje të përjetshme.

Ngushëllimet më të sinqerta shkojnë për familjen, miqtë dhe për të gjithë ata që u lutën dhe kontribuuan për Rozalindën. Historia e saj do të mbetet një dëshmi e fortë e guximit, dinjitetit dhe solidaritetit njerëzor, por edhe një kujtesë e dhimbshme se jo çdo betejë fitohet, edhe kur luftohet me gjithë shpirt.

Lamtumirë Rozalinda. U prehsh në paqe