Premtime për luks, por hije të forta mbi transparencën dhe natyrën

Një vit më parë, më 22 maj 2025, u prezantua me bujë projekti “Dukagjini Resort”, i shpallur si një nga investimet strategjike më ambicioze në bregdetin shqiptar. Projekti parashikonte ndërtimin e një kompleksi luksoz me vila, hotel dhe kazino në zonën e Ranës së Hedhun, në Shëngjin – një nga hapësirat më të veçanta natyrore në Adriatik.

Që në momentin e prezantimit, nisma u shoqërua me debate dhe skepticizëm publik. Kritikat u fokusuan te mënyra se si u vu në dispozicion toka dhe te ndikimi i mundshëm në mjedis, duke ngritur pikëpyetje mbi balancën mes zhvillimit turistik dhe ruajtjes së pasurive natyrore.

Në krye të projektit është përmendur Korab Lluka, përfaqësues i “Dukagjini Group” dhe djali i biznesmenit kosovar Ekrem Lluka. Kompania përfitoi rreth 5.9 hektarë tokë shtetërore në zonën “Mali i Rencit”, ndërsa investimi, i deklaruar në vlerën e 70 milionë eurove, mori statusin “strategjik” përmes një vendimi qeveritar.

Ky status, që në teori synon të tërheqë investime të mëdha dhe të përshpejtojë procedurat, shpesh ka qenë në qendër të kritikave për mungesë transparence dhe kontrolli publik. Edhe në këtë rast, kundërshtarët e projektit kanë kërkuar më shumë sqarime mbi burimin e financimit dhe përfitimet reale për ekonominë vendase.

Emri i Ekrem Llukës është përmendur më herët në raportime dhe akuza të ndryshme në Kosovë lidhur me çështje financiare, çka ka shtuar edhe më tej dyshimet dhe debatet rreth projektit në Shëngjin. Ndërkohë, përkrahësit e nismës argumentojnë se investime të tilla mund të rrisin potencialin turistik dhe të sjellin zhvillim ekonomik në zonë.

Sot, një vit pas prezantimit, Rana e Hedhun mbetet një pikë referimi në debatin më të gjerë mbi modelin e zhvillimit të bregdetit shqiptar. Për shumë qytetarë dhe aktivistë, ajo simbolizon frikën se hapësirat natyrore po zëvendësohen nga ndërtime intensive, ndërsa përfitimet mbeten të përqendruara në pak duar.

Mes premtimeve për turizëm elitar dhe shqetësimeve për ndikimin afatgjatë në mjedis dhe ekonomi, pyetja thelbësore vijon të mbetet e hapur: a po zhvillohet realisht Shqipëria, apo po humbet gradualisht një pjesë e pasurisë së saj më të çmuar natyrore?