Pasi mbolli Tiranën me kulla, vizioni i marrë po infekton edhe qytetin e bukur të veriut…

 Beti Njuma

Nuk e di në ç’rrethanë, por nga paraardhësit tanë na ka mbërritur një shprehje: “Budallain mbaje brenda shtëpisë!” Nuk më vjen në mendje analogji tjetër veç kësaj urtie popullore për marrëzinë e radhës me kullat, këtë herë në Shkodër.

Pasi e mbolli Tiranën me kulla, vizioni i marrë po infekton edhe qytetin e bukur të veriut, që s’ka e s’mund të ketë asnjë lidhje me arkitekturën dubaiane që po imponon Edi Rama me dhunën e diktatorit të gjithëpushtetshëm të Shqipërisë.

Në Shkodrën sizmike, kryebashkiaku i Shqipërisë miratoi kullën më të re, duke harruar se qyteti ndodhet pranë vijës ndarëse mes pllakave tektonike dhe është ndër më të rrezikuarat nga tërmetet. Mjafton të kujtojmë tërmetin e vitit 1979, me magnitutë 7.0, me qendër Tivarin dhe Ulqinin, i cili shkaktoi dëme të mëdha në Shkodër, për të kuptuar se qyteti as nga pikëpamja sizmike nuk është i përshtatshëm për rrokaqiej.

Natyrisht, do thoni ju, edhe në Japoni ka tërmete, por cilësia e ndërtimeve dhe zbatimi i ligjeve atje janë galaktika larg Shqipërisë. Përgjegjshmëria e ndërtuesve gjithashtu. Mjafton t’ju kujtoj disa kulla në Tiranë, që tjetër janë miratuar në projekt e tjetër po zbatohen. Kulla më e madhe deri tani në vend, Down Town, flitet se nuk merr dot firmën e arkitektit Winy Maas, pasi në rrugë e sipër ka ndryshuar projektin. Gjëja më e dukshme janë katet dhe fasada, por një Zot e di çfarë ka ndryshuar brenda.

E pra, të tilla kulla kryebashkiaku Rama po ia imponon gjithë Shqipërisë, duke e ekspozuar budallanë në çdo qytet! Me këtë intensitet marrëzie, nuk është e largët dita që në këmbët e Mangalemit në Berat apo tek Qafa e Pazarit në Gjirokastër të ngrihet një kullë.

Këtu s’po e përfshij Krujën, se ajo ka vite që budallain e vet e ka ngritur dhe ia shfaq çdo turisti që shkon për Skënderbeun e gjen zdapa nga këto të Ramës.

Nëse vazhdojmë kështu, shumë shpejt budallain nuk do ta mbajmë dot më brenda shtëpisë. Me këtë ritëm, po e ekspozojmë në çdo cep të Shqipërisë, ndërsa qytetet tona historike humbin karakterin e tyre dhe mbushen me kulla që as nuk i përkasin, as nuk i përshtaten realitetit dhe trashëgimisë tonë. Një ditë, kur të jetë tepër vonë, ndoshta do kujtohemi për urtinë e të parëve dhe do kuptojmë se budallain duhej ta kishim mbajtur brenda shtëpisë.