Togeri që u fsheh në xhungël për 30 vjet: Kujtonte se Lufta e Dytë Botërore nuk kishte mbaruar

Dhjetor 1944/ Në muajt e fundit të Luftës së Dytë Botërore, një toger japonez i quajtur Hiroo Onoda u vendos në Lubang, një ishull i vogël në Filipine. Brenda disa javësh nga mbërritja e tij, një sulm i SHBA detyroi luftëtarët japonezë të futeshin në xhungël – por ndryshe nga shumica e shokëve të tij, Onoda mbeti i fshehur në ishull për gati 30 vjet. Qeveria japoneze e shpalli të vdekur në vitin 1959, por në realitet, ai ishte gjallë – i përkushtuar ndaj një misioni sekret që e kishte udhëzuar të mbante ishullin deri në kthimin e ushtrisë perandorake. Ai ishte i bindur gjatë gjithë kohës se lufta nuk kishte përfunduar kurrë.

Kur u kthye në Japoni në vitin 1974, Onoda u prit si hero – ai ishte ushtari i fundit vendas që u kthye në shtëpi nga lufta dhe kujtimet e tij, të botuara menjëherë më pas, u bënë bestseller. Përvoja e tij tregohet në filmin epik tre-orësh të Arthur Hararit Onoda: 10,000 net në xhungël, i cili ka fituar vlerësimin e kritikëve dhe ka krijuar polemika që nga premiera e tij në Festivalin e Filmit në Kanë në vitin 2021.

Togeri japonez Hiroo Onoda, i fotografuar në vitin 1944

Onoda u rekrutua në ushtrinë japoneze në vitin 1942, ku u zgjodh për stërvitje luftarake guerile. Në degën Futamata të Shkollës Ushtarake Nakano, trajnimi i tij kundërshtoi udhëzimet e kodit të fushës së betejës të Senjinkut, të shpërndara gjerësisht, të cilat i ndalonin luftëtarët japonezë të kapeshin rob dhe i udhëzonin ata të vdisnin duke luftuar ose me vetëflijim. “Ju është absolutisht e ndaluar të vdisni me dorën tuaj,” iu tha atij pasi u dërgua në Lubang në fund të vitit 1944 – siç kujtohet në kujtimet e tij të vitit 1974.

Misioni i Onodës ishte të shkatërronte aeroportin e Lubangut dhe një skelë pranë portit, plus çdo aeroplan armik ose ekuipazh që u përpoq të zbarkonte. Ai dështoi dhe ndërsa forcat e armikut morën kontrollin e ishullit, ai dhe trupat e tjerë të tij u tërhoqën në xhungël. Lufta mbaroi shpejt, por fletëpalosjet që u hodhën në Lubang për të informuar për dorëzimin e Japonisë më 15 gusht 1945, u hodhën poshtë si false, nga Onoda dhe tre ushtarakët e mbetur që i qëndruan pranë. Ata mbetën të fshehur në shkretëtirë mes milingonave dhe gjarpërinjve thumbues, duke jetuar në një dietë me lëkura bananeje, arra kokosi dhe oriz, të bindur se armiku po përpiqej t’i shuante uria.

Palët e kërkimit u përpoqën t’i gjenin, por Onoda supozoi se ata ishin të burgosur japonezë, të detyruar kundër vullnetit të tyre. Fotot nga anëtarët e familjes besohej se ishin të kontrolluara – Onoda nuk ishte në dijeni se vendlindja e tij ishte bombarduar dhe rindërtuar. Avionët e dëgjuar duke fluturuar lart gjatë Luftës së Koresë (1950-1953) mendohej se ishin një kundërofensivë japoneze, ndërsa gazetat e lëshuara në ishull duke i informuar ata, u quajtën si “propaganda Yankee”.

Shoku i tij Kozuka u vra nga të shtënat e qëlluara nga policia lokale në tetor 1972, por Onoda mbeti në ishull, i vetëm, për 18 muaj të tjerë, përpara marrëveshjes me një eksplorues të çuditshëm japonez të quajtur Norio Suzuki. Nëse Suzuki mund të sillte oficerin komandues të Onodës në Lubang me urdhër të drejtpërdrejtë për të hedhur armët, ai do të pajtohej. Misioni i Suzuki ishte një sukses – dhe lufta e Onoda mori fund më 9 mars 1974.

Hiroo Onoda, fotografuar në vitin 1974 duke u larguar nga xhungla e Lubangut, ku ishte fshehur për gati 30 vjet