Çmimi i ujit dhe çmimi i dinjitetit

Një nga veprimet e para që bëri Erion Veliaj sapo hyri në zyrën e kryetarit të bashkisë së Tiranës, ishte vendimi për të rritur rrogën e tij. I kuptueshëm. Njeriu duhet të punojë dhe të paguhet në bazë të punës, që të jetojë me dinjitet; apo të marrë një pension në bazë të punës që ka bërë, që po ashtu të jetojë me dinjitet, që me atë pagesë të kryejë të gjitha detyrimet monetare ndaj shtetit, familjes, vetes dhe shoqërisë po me dinjitet.

Fatin e Veliajt nuk e patën mijëra të tjerë punonjës të shtetit, të zgjedhur apo jo, të cilët e ndjenë shijen e rritjes së rrogës pas katër viteve në prag të zgjedhjeve. Nejse, kjo është tjetër temë. Pra, që të jetosh me dinjitet duhet të kryhesh të gjitha detyrimet monetare, mes tyre edhe pagesën e ujit të cilin Veliaj sapo vendosi që ta ngrejë. A është ngritje e papërfillshme? Kjo nuk diskutohet, megjithëse do e diskutojmë edhe këtë pak më poshtë; por është e sigurtë që nuk dinjitoze. Sepse është një vendim që as nuk u pyet fare qytetari. Fare! Madje as pati përpjekje për të thënë, si në rastin e ngritjes së biletës së autobuzit, se “kemi zhvilluar dëgjesa”.

Për një nga mallrat më jetësorë, siç është uji, qytetari nuk pyetet fare për çmimin e tij. Më e pakta, kjo është arrogancë. Imagjino rreth 800 mijë banorë në Tiranë që rrinë si gjyhnaqarë kur nuk i pyet njeri për ujin, për çmimin që do ngrihet, por vendimi bëhet taksativ. Dhe le të llogarisim pak se sa trishtim, mllef, e inat shkakton ky vendim i njëanshëm dhe i pasqaruar më parë. Uji në shtëpitë e tiranasve ka qenë përherë me orar. Edhe tani, kur bota diskuton kolonizimin e ndonjë planeti tjetër, ne diskutojmë ujin me orar. I kujt është faji?