Dita e parë e vitit akademik në universitetet e Shqipërisë. Tetor 2024

Armir Shkurti

Një klasë e mbushur plot me zonja e zotërinj në moshë të nderuar. Dëbora e viteve ka mbetur në flokët e shumicës. Të tjerët i kanë fshehur thinjat me bojë e kënà. Klasa gumëzhin nga bisedat gazmore të auditorit të emocionuar nga dita e parë e mësimit.

Rrrriiingggg! Bie zilja.

Veç një çast ndërpritet gumëzhima në klasë e pastaj rindizet. Deri kur hapet dera….
Sus!
Siç këputet muzika në një diskotekë kur ikin dritat. Një djalosh fare i ri futet në klasë. Të gjithë, si të jenë montuar mbi susta çeliku, kërcejnë pupthi në këmbë, pa marrë parasysh moshën dhe gjithë serinë e sëmundjeve që mbart ajo. Gatiii- tu! Si ushtarë elite, secili në auditor ka marrë drejtqëndim , për të nderuar në kulm solemnitetin e orës së parë të këtij viti akademik.

Djaloshi qëndoi një hap larg derës për të shijuar këtë spektakël përkëdhelës. I pa me ngé të gjithë në sallë, i peshoi një e nga një dhe më në fund, me zë të qetë e atëror u dha leje:

– Uluni, të dashurit e mi!

Bah! Një llaf goje! Qe shumë e lehtë për të brofur në këmbë. Ama për tu ulur…. Dikujt i dhimbnin gjunjët, një tjetri mesi, një tjetri i luajti tensioni e ju errën sytë. Por djaloshi nuk e prishi terezinë. Bëri ngadalë dhe dy hapa të tjerë dhe qëndroi përpara dërrasës së zezë:

– Të dashur pedagogë! – iu drejtua i riu auditorit – Unë jam studenti juaj i vetëm. Së bashku do të jemi – kësmet Zotit – deri në fund të baçelorit dhe, nëse deri atëhere s’kam ikur, mbase bëjmë edhe masterin. Kush dëshiron të fillojë i pari?

Një pyll me duar përpjetë u formua në çast. Pedagogët e ulur në banga, që, thuaj se do çponin tavanin me pëllëmbë, thërrisnin pa turp e pa cipë kush e kush më fort:

– Unë! Me leje? Unë, me leje zotni student. Unë ! Unë!!

I kënaqur nga kjo gatishmëri, studenti buzagaz shëtiste vështrimin nëpër klasë duke tundur kryet, si për të thënë: ” Ëhë! Bravo! Më pëlqen zelli dhe përgatitja juaj..” deri kur vështrimi i ngeci diku dhe u vrenjt
– Po ti aty, në bangën e dytë? Ti mor ti! Jo jo, ai ngjitur. Pa çohu! Çohu!

Një burrë i ngjallur në trup, pa flokë e me ca syze shumë të shëmtuara, u ngrit me një peshë të madhe faji e turpi mbi supe e me sytë përdhé.
– Pse s’e ngre dorën ti?
Miopi i dhjamosur u skuq aq shumë sa të tjerët i zuri paniku se mos atij i plaste ndonjë venë e i binte dambllaja mu aty.

– Unë…meleje zysh, më fal! Meleje student… nuk jam pedagog i këtij fakulteti…

– OooOOooo! – e zgjatur në auditor.
– Unë jam pedagog i fizikës tek shkencat e natyrës. Por, meqë prej vitesh ne nuk kemi asnjë studentë, erdha vetëm për sot këtu. Thjesht për tu çmallur….- dhe vari kokën gjithë turp e pikëllim. Studenti e peshoi një hop situatën dhe me një ton babaxhan ia ktheu.
– Mirë, mirë! Mund të rrish vetëm sot. Por mos bëj zhurmë e mos na prish mësimin.

Presori rondokop i fizikës u lëshua i lehtësuar në bangën e vet dhe gjithë mirënjohje e admirim i nguli sytë studentit, i cili vazhdoi me klasën:
– Atëhere, presora! Kush do të më tregojë se…- fët ! Kërceu përpjetë një dorë andej nga bangat e fundit. – Pa çohu, çohu ti!

Një plak thatim, i kërrusur e i rrudhur mezi u ngrit.

– Pa të të shohim ty, një herë, sa i mençur qenke? Se unë ende s’kam bërë pyetjen e ti ngre dorën të përgjigjesh. Jepi!
– Ju lutem, zoti student ! A mund të shkoj pak në banjo?- tha xhaxhoja me një zë të mekur
– Jo! Ta kishe bërë para se të fillonte mësimi! Unë kam ardhur në universitet të mësoj e jo të dëgjoj pordhët tuaja! Ulu aty!
– …po jam me prostat bre…
– Mbaje! Ose bëje aty! Në brekë ta bësh! Nuk më intereson fare!- dhe i ngrysur nga kjo ndërprerje e pakëndshme, studenti pyeti:
– Pra: Kush do të më tregojë se kush nga juve jep të drejtën civile?

Ai burri i thatë ngriti sërish dorën

– Ti je presori i të drejtës civile?
– Jo jo! Unë jam i penales, por e bëra siç më thatë ju!
– Ç’bëre mor djalë? Ç’të thashë unë? – u turbullua studenti
– Po shurrën në brekë bre djalë! – klasa lëshoi pasthirrma neverie. Studentit i erdhi në majë të hundës
– Ky është kulmi! – ulëriti dhe përplasi pëllëmbën mbi katedër – Kështu nuk mund të vazhdohet! Nëse nuk do përqëndroheni në mësim e do më hallakateni kështu, unë ose do ndërroj degë ose do iki fare nga Shqipëria!

Në klasë ra bomba! Të gjithë ( me përjashtim bufit të fizikës që tundte kokën mendueshëm dhe shurramanit që po vlerësonte dëmin në pantallonat e veta ) iu lëshuan në gjunjë, para këmbëve studentit, duke u përgjëruar:
– Aman! Të lutemi! Mos ik edhe ti!! Ç’do bëjmë ne pastaj?..