Hulumtimi u frymëzua nga ardhja e Oumuamua, asteroid ndëryjore, i cili erdhi në sistemin tonë diellor në tetor dhe nxiti valën e interesit në komunitetin astronomik.
Ekip sugjeroi se asteroidi mund të përmbante shenja të jetës, ndërsa përpjekjet e tyre për të skanuar sipërfaqen e saj rezultuan të pasuksesshme. Studimi i ri i përshkruan para së gjithash shkëmbinjtë si anijes kozmike.
Teoria e “panspermisë”, e cila sugjeron se jeta ka origjinën nga diku tjetër, ka ekzistuar në një formë apo në një tjetër për dekada të tëra, edhe pse shkencëtarët propozojnë mekanizma të ndryshëm për shpërndarjen ndëryjore të jetës gjatë viteve.
Me ardhjen e Oumuamua, astronomët Manasvi Lingam dhe Abraham Loeb panë një mundësi për ta shqyrtuar këtë teori në mënyrë më të detajuar.
“Në parim, jeta mund të transferohet midis planetëve përmes shkëmbinjve; ne e dimë se gurët nga Marsi për shembull arrijnë në Tokë dhe anasjelltas”, tha Profesor Loeb për The Independent.
Ai vuri në dukje se disa krijesa në Tokë, të tilla si tardigradat mikroskopike, janë të afta të mbijetojnë në llojin e mjediseve ekstreme që gjenden në hapësirë. Nga ana tjetër, “farërat” kimike për jetën mund të dorëzohen brenda gurëve nga sistemet diellore të largëta.
“Sistemi diellor vepron si një rrjet peshkimi – kap objektet nga hapësira ndëryjore që i përkasin sistemeve të tjera planetare dhe Oumuamua është objekti i parë i zbuluar që vjen nga jashtë sistemit diellor.
Ndërsa astronomët e dinë se ka objekte në sistemin tonë diellor që kanë origjinën nga diku tjetër, llogaritja e bollëkut të tyre ka qenë historikisht e ndërlikuar, sepse – përpara vizitorit tonë të fundit – nuk ishin parë më parë.
Tani me Oumuamua kemi një pikë të dhënash, një kalibrim të atij bollëku”, tha profesor Loeb.
Asteroidet dhe mbeturinat e tjera të hapësirës mund të hyjnë në sistemin tonë diellor, siç bëri Oumuamua dhe u bllokuan atje për shkak të gravitetit të Diellit dhe Jupiterit.
“Në një kohë të caktuar duhet të keni mijëra objekte të bllokuar nga hapësira ndëryjore dhe këto sende – nëse vijnë nga një planet tjetër që ka pasur jetë – në parim mund ta transferojnë jetën në sistemin diellor, për shembull duke u përplasur me një planet si ai Toka”, tha profesor Loeb.
Duke përdorur modele kompjuterike, shkencëtarët llogarisnin numrin e objekteve që do të ishin tërhequr në afërsi para shfaqjes së jetës në Tokë.
Ata zbuluan se rreth 400 objekte ndëryjore 100 metra në madhësi dhe 10 objekte rreth një kilometër në madhësi mund të kishin goditur planetin para shfaqjes së jetës 3.8 miliard vjet më parë. Studimi është duke pritur botimin në The Astrophysical Journal, dhe është i disponueshëm si një printim paraprak.
Përveç të kuptuarit të origjinës sonë, hulumtuesit e Harvardit deklarojnë se puna e tyre mund të ketë gjithashtu një rol në kërkimin e jetës në tjera sisteme. Nëse astronomët mund të përcaktojnë se cilat nga objektet në sistemin tonë diellor kanë origjinën diku tjetër, duke analizuar për shembull përbërjen e tyre kimike, mund të realizojnë edhe gjetjen e sendeve të huaja “në oborrin e shtëpisë sonë”.
Kjo nuk vlen vetëm për jetën primitive; ne gjithashtu mund të shikojmë për objekte që lidhen me jetën e moderne dhe inteligjencën”, tha profesori Loeb.
Sipas tij, ka një mundësi që qytetërimet e përparuara të mund të prodhojnë një anije kozmike robotike që bredh nëpër hapësirë ndëryjore dhe çdo herë pas here një nga këto mund të bllokohet në sistemin diellor.
Kjo punë mund të bëjë shumë më të lehtë edhe kërkimin për krijimin e jetës nga objekte të huaja.
“Në vend që të udhëtojmë në hapësirën ndëryjore, duke shkuar në një sistem tjetër planetar, ne mund të presim dhe të shohim se çfarë bën “rrjeta e peshkimit” tonë në lagjen tonë dhe të shqyrtojmë peshqit që janë në atë rrjetë”, tha profesor Loeb.
Shoqeriacivile.com
