Për makutërinë e oligarkut…

Debati për shembjen apo jo të Teatrit Kombëtar vijon me harxhimin e energjive të pafundme intelektuale, orë transmetimesh televizive, protesta njerëzish që besojnë, heshtje njerëzish që injorojnë, artistë që blihen, artistë që nuk shiten, opozitë që bën sehir, opozitë që tenton të implikohet. Edhe e bzamja prej marazit, edhe heshtja prej të njëjtit ndjesi janë produkte të të njëjtit presion frustrues.

Artistët dhe kushdo qëndron për kauzën nuk meriton veçse admirim. Si është e mundur që në kohën kur kemi njëmijë e një halle na duhet të çirremi edhe për një problem? Si është e mundur që një popull po përballet me një uragan zallamahie publike a thua se në fund të ditës, buka që hamë do të jetë më e mirë, ajri që thithim do të jetë më i pastër, shteti ku jetojmë do të ketë më shumë shpresë?

A do të gjejmë amshim paskëtaj?!… Sigurisht dhe jo. Sepse ata për të cilët shumica e blerë më parë ka votuar për të qeveris, janë po ata që janë angazhuar me të gjithë arsenalin për të ngop grykësinë e oligarkut të radhës, sepse pas vitit të Kastratit, tani na duhet të paguajmë për sezonin e Fushës, ndërkohë që po ushqejmë dhe Gjikuritë, dhe Gjokët dhe Idrizët e dreqin e të birin… Fiks mallkim me duart tona. Tamam të pështysh në qiell e të të bjeri në surrat. Teatri nuk duhet të prishet, vetëm pse Fushës i është tek të ngrejë kulla aty ku nuk mban më ujë pilafi. Teatri nuk duhet të shembet pse Erion Velija ka akoma borxhe për të larë gjakun e Ardit Gjoklajt që se lan perjetë. Teatri nuk duhet të prishet sepse edhe ashtu karrakatinë është shëmbelltyra e shoqërisë tonë. Teatri nuk duhet të prishet, dhe kushdo thotë të kundërtën e meriton të quhet pleh organik. Por më e rëndësishmja është se Teatri nuk duhet të prishet sidomos për faktin më të rëndësishëm…