Për pronarët shqiptarë të rërës, shkëmbinjve, ujit dhe diellit!

Po i rikthehem edhe njëherë “modelit” të të bërit turizëm. Më tërhoqën “denoncimet” e disa njerëzve që i konsideroj të besueshëm.

Në gjiret e Sarandës dhe në Ksamil, duhet të lahesh vetëm nëse paguan një shezllong. Ndryshe, “pronari” i shkëmbit dhe detit nuk të lejon të futesh në atë që quhet plazhi i tij privat.

Të paguash një shezllong nuk mjafton, duhet që edhe të porositësh drektën në restorant-kashtën e tij.
Pushuesve nuk u lejohen termuse, ushqime, pije e ujë me vete. Çdo gjë duhet ta blesh në “beach-barin” e tij.

Fotot e mëposhtme janë bërë në një gji në Mal të Zi, këtë verë.

Fotoja e parë tregon gjirin në tërësi. Jo më i gjatë se 800 m vijë bregdetare dhe strehon mijëra pushues në ditë.

Fotoja e dytë tregon sesi brenda tij janë gërshetuar hapësirat “publik-privat”.

Fotoja e tretë tregon një gji edhe më të vogël, aty pranë, ku sërish hapësira ndahet përgjysmë publik-privat.

Fotoja e katërt tregon një gji edhe më të vogël, ku nuk ka fare shezllongë.

E pra, çdo plazh ka mbi kokë hotele, që mund ta pretendojnë atë si plazhin e tyre.
Megjithatë, në çdo rast, edhe tek “privati”, ti zgjedh të marrësh: Vetëm çadrën, kushton 5 E. Çadrën + 1 shezllong, kushton 7 E. Çadrën me dy shezllonge, kushton 10 E.

Në asnjë rast, në asnjë vend, nuk ka një roje me hu në dorë, që të ndalon të marrësh me vete shishen e ujit, apo ushqim për vete e fëmijët.

Kushdo që merr leje për “plazh privat” nuk bëhet automatikisht pronar i rërës apo shkëmbit, ujit dhe diellit.
Ti zotëri, je pronar i shezllonëve vetëm. Çdo gurë, çdo grimcë rëre, çdo pikë ujë është pronë e të gjithë njerëzve që jetojnë në këtë territor që quhet Shqipëri.