Pse kryeministri Rama kërkon meritat e reformës në drejtësi?

Edi Rama ndodhet në një situatë të vështirë. Nga njëra anë, përpiqet të përvetësojë meritat e reformës në drejtësi, ndërsa nga ana tjetër, përballet me shqetësimin se kjo reformë mund të dalë jashtë kontrollit të tij dhe të prekë më tepër ata që janë afër pushtetit. Kjo retorikë e tij që anashkalon rolin e Shteteve të Bashkuara dhe partnerëve të tjerë perëndimorë duket si një përpjekje për të risjellë kontrollin dhe për të përcjellë mesazhin se ai, jo të tjerët, është drejtuesi kryesor i ndryshimeve në drejtësi.

Në thelb, Rama po përpiqet të krijojë një narrativë ku reforma është frut i vizionit të tij dhe i forcës së brendshme që, sipas tij, ekziston vetëm në Shqipëri. Kjo përpjekje për të ndërtuar imazhin e liderit të pamvarur nga ndikimet e jashtme ka një qëllim të qartë: të rrëfejë se reforma në drejtësi nuk ka qenë një imponim, por një vendim sovran. Por përse është e nevojshme një narrativë e tillë tani?

Një shpjegim mund të qëndrojë te fushata për amnistinë penale dhe lëvizje të tjera që duket sikur minojnë drejtësinë e re që ai pretendon të ketë ndërtuar. Përmendja e “Noc Rrokut” është një ilustrim ironik i mënyrës sesi ai dëshiron të zvogëlojë rolin e amerikanëve për publikun. Kjo është një përpjekje për të krijuar perceptimin se reforma në drejtësi nuk është më në dorën e SHBA-ve, por në dorën e tij dhe të partisë së tij.

Këto lëvizje retorike reflektojnë një shqetësim të brendshëm: çfarë do të ndodhë me pushtetin dhe me të “besuarit” e tij nëse drejtësia vazhdon të veprojë e pavarur? Retorika e ditëve të fundit na tregon për një kryeministër që është i shqetësuar, për një drejtësi që mund të mos jetë më aq “nën kontroll” sa më parë.