Shqiperia ka shumë pak të pasur dhe shumë lekarë

Po flitet shumë për fisnikerinë italiane qe po ndihmojne njerezit atje dhe pasaniket e rinj te Shqiperise qe rrine si legena.

I kane thënë te gjitha por plotesoj vetem me kaq:

Pasuria, aristokracia, elitat kulturore dhe financiare duan shekuj te fermentohen. Pasuria është status shpirteror perpara se te jete status ekonomik.

Nuk i paragjykoj te pasurit sepse ka prej tyre qe ndihmojne fshehurazi dhe nuk bien ne sy.

I gjithe problemi i Shqiperise është se kemi shumë pak te pasur dhe shumë lekarë.

I pasuri është fisnik, nuk bën zhurme, nuk ka dalldi, nuk luan mendesh, nuk kalon ne delir, nuk e perfol nevojtarin, nuk e perdhunon ate, nuk kerkon status me dhunën e injorances dhe te lekut. I pasuri frymezon, mbush, ngop, kenaq, lumturon, tejkalon, toleron, fal, ben sikur nuk sheh dhe shuhet heshturazi atje tek qoshja e finsikerise dhe e modestise me koken poshte te mbushur plot me urtesi jete te trasheguar e fermentuar brez pas brezash.

Lekari është ndryshe. Lekarin e kap dalldia, lekari i ri behet i rende kot me kot, lekari nuk hap me telefonin, lekari do tre dite te ktheje mesazhin, lekarit nuk i kujtohet emri yt, ndonjehere as mbiemri as halli yt. Lekari nuk i ben lajk dikujt me poshte se vetja ekonomikisht sepse kujton se lajku i tij i jep status dhe vlera fukarait. Lekari është krijese me komplekse, me frikera, me dhimbje, me poshterim te pikturuar tek kujtesa e mishit te tij dhe e shfryn tek te dobetit sa te jete gjalle. Lekari është sketerre i varfër, nuk asgje tjeter pervec parave. Nuk ka asgje me shume se letrat me te pista në botë!