Të paktën  bandat na lanë flamurin që ta  tundim e ta shkundim 

Dita e sotme mbushur me flamurë dhe urime.Kudo ngazëllim.E përse?Për një atdhe që na e kanë vjedhur.E kanë sharruar në copa dhe ua kanë dhënë miqve.
-Na një copë Vjosë,pi ca Valbonë.Gëlltit një bajpas,haje plazhin e Divjakës,dhite pyllin e Librazhdit…
Kudo në botë adoptohen fëmijë,në vendin tim ka ca horra që adaptuan atdheun.

Ndaj sot më kërkojnë të vendos flamur në ballkon e të bërtas,o sa mirë me qënë shqiptar!Dhe unë e nder copën e kuqe,e le të valëvitet. Edhe bërtas fort.Gëzohem si Xhemili kur ishte i vogël.Kush ishte Xhemili?Një jetim që festë të vitit kishte 8 Marsin. Besonte se atë ditë do i shfaqej nëna e vet e do e merrte tek shtëpia e saj.

Gëzohej shumë nga marsi në mars deri sa e përfshiu prilli për atje lart.
Tani jemi bërë të gjithë Xhemila. Por ne presim jo nënën,por babain,që t’ua qr gjithë bandave që vodhën vendin e më rrëmbyem dhe 28 nëntorin.Të paktën na lanë flamurin.Ta tundim e ta shkundim. Shqiponja nuk pjerdh nga valëvitja,nuk i merret mendja se ka dy kokëForca çuna,jepini dorēs…!