Jeta e të pasurve dhe pushtetarëve vlen shumë më tepër sesa jeta e qytetarëve të thjeshtë

Një vendim i qeverisë ka hapur një debat të madh publik: ish-zëvendësministrja e Shëndetësisë, Mira Rakacolli, ka përfituar dy herë fonde të majme nga buxheti i shtetit për trajtimin e saj onkologjik jashtë vendit – fillimisht 30 milionë lekë dhe më pas një tjetër këst prej 50 milionë lekësh, të firmosur në ditën që u lirua nga posti.

Një ironi e hidhur

Pyetja që lind natyrshëm është: pse një nga figurat më të larta të shëndetësisë shqiptare nuk i beson sistemit që vetë ka drejtuar dhe mbrojtur me propagandë? Nëse Onkologjiku i Tiranës është “me standarde europiane”, përse duhej që Rakacolli të trajtohej jashtë vendit me paratë e taksapaguesve?

Ky rast tregon kontradiktën e thellë mes realitetit dhe fasadës që qeveria mundohet të shesë: një spital që publikohet si “shembull suksesi”, por që nuk mjafton për ata që kanë pushtet dhe para.

Pacientët e zakonshëm: pa miliona, pa shpresë

Ndërkohë, qindra qytetarë të zakonshëm që luftojnë çdo ditë me kancerin, përballen me një realitet krejt tjetër:

• Mungesë medikamentesh dhe trajtimesh bazike.
• Radhë të gjata dhe kushte të mjerueshme spitalore.
• Zero mbështetje financiare nga shteti.

Për ta, nuk ka çeqe prej miliona lekësh, nuk ka vendime qeverie speciale dhe as derë të hapur për të zgjedhur klinika prestigjioze jashtë vendit.

Propaganda e zhveshur lakuriq

Ky rast ekspozon hipokrizinë e një sistemi ku jeta e të pasurve dhe pushtetarëve vlen shumë më tepër sesa jeta e qytetarëve të thjeshtë. Onkologjiku i Tiranës duket se është një strukturë vetëm “për të varfrit”, ndërsa elitat politike kurohen jashtë dhe faturën ia ngarkojnë buxhetit të shtetit.

 Nëse spitali është i “denjë” për pacientët e thjeshtë, pse nuk është i mjaftueshëm për ata që e kanë drejtuar? Dhe nëse nuk është i denjë për pushtetarët, atëherë pse mijëra pacientë të zakonshëm duhet të mbeten peng të një sistemi të falimentuar?