Të gjithë u ‘dogjëm’ dje në flakët e Melisës !

Naim Noka

Kur dashuria kthehet në DHUNË dhe mbyt SHPRESËN

Korça, një qytet i njohur për paqen dhe bukurinë e tij, për serenatat e mbrëmjeve të qeta dhe dashurinë që ajo frymëzon, u mbulua nga një re e rëndë trishtimi pasditen e djeshme. Në një rrugë të saj, ndodhi një akt barbarie që sfidon çdo kufi të njerëzores, një akt që nuk ka fjalë ta përshkruajë plotësisht. 45-vjeçari Bledar Trëndafili, në një moment të errësirës së plotë shpirtërore, vendosi të shuajë jetën e gruas së tij, 31-vjeçares Melisa Trëndafili, në një mënyrë që as imagjinata më e errët nuk mund ta përballojë.

Ai i hodhi benzinë Melisës dhe i vuri flakën, duke e kthyer atë që dikur ishte një dashuri në një zjarr makabër, që tani rrezikon të marrë me vete gjithçka që ajo kishte, gjithçka që ajo ishte. Pa menduar as për dy fëmijët që kishte me Melisën, një nënë e përkushtuar, një bijë e dashur, një grua me ëndrra dhe shpresa, e cila tani ndodhet midis jetës dhe vdekjes, duke luftuar për frymën e fundit, ndërsa plagët e një krimi të paimagjinueshëm e përfshijnë tërë qenien e saj.
Nëna e dy fëmijëve u përcëllua nga flakët e urrejtjes së bashkëshortit sepse kërkoi divorcin!

Nuk ka  njeri që dëgjon për këtë ngjarje  që të mos i bëhet trupi mornica  dhe tronditet thellësisht.
Nuk ka fjalë që mund të përshkruajnë dhimbjen dhe shkatërrimin që ka shkaktuar ky akt. Nuk ka justifikim që mund të shpjegojë pse një burrë, një bashkëshort, do të zgjidhte të vrasë gruan me të cilën ndau vite të jetës vetëm pse ajo dëshironte  të ndahej. Dhe nuk ka asnjë arsyetim për të cilin një akt i tillë barbarie mund të shfaqet në mes të një komuniteti që e njeh dhe vlerëson dashurinë, që jeton në frymën e dhembshurisë dhe respektit për tjetrin.

Por më shumë se kaq, çdo njëri prej nesh ndjen se është përfshirë në flakët që dogjën Melisën. Dhimbja e saj është dhimbja jonë, dhe shpëtimi i saj është një përgjegjësi që të gjithë duhet të ndjejmë. I lutemi mjekëve, që të bëjnë të pamundurën për të shpëtuar jetën e saj të brishtë. Ata duhet të luftojnë që Melisa të mos largohet nga kjo botë, e marrë prej dhunës së papërmbajtshme që e mbajti të mbërthyer në ferrin e xhelozisë dhe hakmarrjes.

Kjo tragjedi e rëndë nuk është thjesht një rast i izoluar. Ajo është një tjetër shembull i hidhur i asaj që ndodh në shoqërinë tonë, kur dhuna familjare kalon çdo kufi dhe shpërthen në një akt barbar.

Ajo është një thirrje për të gjithë ne që të mos mbyllim sytë, që të mos heshtim përballë dhunës, dhe që të bëjmë gjithçka që është në fuqinë tonë për të ndaluar një tragjedi me një Melisë  tjetër  të ndodhë.

Melisa është vetëm një nga shumë gratë që vuajnë në heshtje, që mbajnë mbi supe peshën e një dashurie të thyer dhe të një jete që nuk e njohu kurrë dashurinë që ato meritojnë. Ajo është një simbol i asaj që ndodh kur ne si shoqëri nuk bëjmë mjaftueshëm për të mbrojtur gratë tona, për të parandaluar që zëri i tyre të shuhet nga zjarri i dhunës.

Ndërsa Melisa lufton për jetën e saj në spital, ne duhet të luftojmë për të ndaluar që kjo të ndodhë përsëri. Kjo nuk është vetëm një çështje drejtësie, por një çështje njerëzore  për të gjithë ne,  që asnjë grua, asnjë nënë, asnjë bijë, të mos vuajë kurrë më këtë lloj dhimbjeje.
Për Bledar Trëndafilin dhe për të gjithë ata që mendojnë se dhuna është një zgjidhje, duhet të ketë një mesazh të qartë: drejtësia do të vijë, dhe nuk ka vend në shoqërinë tonë për ata që i kthejnë gratë në viktima të zemërimit dhe mizorisë së tyre.

Korça do të përpiqet të rigjejë qetësinë dhe bukurinë e saj, por kujtimi i kësaj tragjedie do të mbetet, një plagë e hapur në zemrën e qytetit dhe të gjithë atyre që njohën dhe ndjenë dhimbjen e Melisës.
Shpresa jonë është që kjo dhimbje të mos jetë e kotë, që të na ndërgjegjësojë për nevojën për të mbrojtur dhe për të dashur ata që janë më të brishtë, për të ndaluar një herë e mirë ciklin e dhunës që na mbërthen në një lak të pafund trishtimi dhe shkatërrimi në shoqërinë shqiptare.
Të gjithë u ‘dogjëm’ dje në flakët e Melisës.