Ilir Beqaj ankohet për kushtet e gjyqit, harron trashëgiminë e tij si ministër

Ish-ministri i Shëndetësisë, Ilir Beqaj, i akuzuar për shpërdorim detyre në dosjen e famshme të “Sterilizimit”, po përpiqet të kthejë vëmendjen nga akuzat serioze ndaj tij, duke u ankuar për kushtet logjistike të gjyqit. Gjatë një seance maratonë prej tetë orësh, Beqaj kritikoi hapur sallën e gjykimit dhe krahasoi kushtet me ato të Hashim Thaçit në Hagë.

“Hashim Thaçi në Hagë kishte kompjuter para, me tavolinë dhe afër me avokatin. Ne këtu, prapa xhamit, me shënime dore dhe pa mundësi për të pasur avokatin pranë,” deklaroi ish-ministri, duke shprehur pakënaqësi për standardet e drejtësisë shqiptare.

Beqaj ndoshta ka të drejtë në një aspekt: infrastruktura në sallat e gjykimit në Shqipëri lë shumë për të dëshiruar. Por ajo që ish-ministri duket se harron, është pikërisht trashëgimia që ai vetë ka lënë pas. Si një nga emrat kryesorë në drejtimin e shëndetësisë dhe një nga mbrojtësit më të zellshëm të koncesioneve, përfshirë projektin e sterilizimit, Beqaj ishte në zemër të vendimeve që shteruan buxhetin publik.

Kur burimet financiare të shtetit devijohen për të mbushur xhepat e disa individëve përmes marrëveshjeve të dyshimta, siç dyshohet në rastin e sterilizimit dhe fondeve SASPAC, nuk mbetet shumë për të përmirësuar as spitalet publike, as sallat e gjyqeve dhe as zyrat shtetërore.

Nga ministër te i akuzuar: Një rrugë e njohur në Shqipëri

Ilir Beqaj është një nga emrat kryesorë në dosjen e SPAK për koncesionin e sterilizimit, një projekt që u shndërrua në simbol të shpërdorimit të fondeve publike. Sipas akuzës, ish-ministri dhe bashkëpunëtorët e tij kanë ndikuar që një koncesion jetik për sistemin shëndetësor të shndërrohet në një skemë përfitimi personal, duke shkaktuar dëme të mëdha në buxhetin e shtetit.

I arrestuar në korrik me urdhër të SPAK dhe aktualisht nën masën e sigurisë “arrest në burg,” Beqaj nuk duket i shqetësuar për dëmin që mund t’i ketë shkaktuar sistemit shëndetësor, por për mungesën e një kompjuteri dhe tavoline në sallën e gjyqit.

Kur e kaluara të ndjek nga pas

Për ironi, kushtet për të cilat Beqaj ankohet sot janë një pasqyrë e drejtë e trashëgimisë së tij si ministër. Ndërkohë që qytetarët shqiptarë përballen çdo ditë me spitale pa ilaçe, korridore të amortizuara dhe mungesë pajisjesh bazike, personat përgjegjës për këto gjendje vijojnë të ankohen për “të drejtat” e tyre personale.

Ndërsa Beqaj dhe bashkëpunëtorët e tij presin gjykimin për koncesionin e sterilizimit, qytetarët që paguanin për këtë shërbim ende vuajnë pasojat e një sistemi të korruptuar, ku fondet publike janë trajtuar si një buxhet privat i pushtetarëve.