Fotografia që të rrënqeth mishin dhe skanon mjerimin e realitetit shqiptar

Naim Noka

Ka fotografi që nuk kanë nevojë për shpjegime. Flasin vetë. Godasin më fort se çdo statistikë, raport apo fjalim politik. Kjo është një prej tyre.

Nuk shohim thjesht një grua të moshuar. Shohim një jetë të tërë sakrificash. Një nënë që ka punuar, ka rritur fëmijë, ka paguar taksa, ka mbajtur mbi supe barrën e familjes dhe të këtij vendi. Sot, pas dekadash mundi, ajo ndodhet në rrugë duke protestuar sepse pensioni nuk i mjafton as për bukën, ilaçet dhe faturat.

Ky është bilanci më i dhimbshëm i një shteti që ka dështuar të mbrojë njerëzit më të pambrojtur.

Ironia është therëse. Ata që ndërtuan këtë vend me punën e tyre, në fund të jetës trajtohen si barrë. Në vend të respektit marrin indiferencë. Në vend të dinjitetit marrin lëmoshë. Në vend të përgjigjeve marrin policinë.

Pamja bëhet edhe më e rëndë kur një grua me flokë të bardhë tërhiqet me forcë nga efektivët vetëm sepse kërkon të jetojë si qenie njerëzore. Nuk është ajo kërcënimi. Kërcënimi është sistemi që e detyron një pensioniste të zbresë në rrugë për të kërkuar minimumin e jetës.

Një shoqëri matet nga mënyra se si trajton të moshuarit e saj. Nëse ata protestojnë për një kafshatë bukë, ndërsa pushteti flet për rekorde ekonomike, investime miliardëshe dhe luks qeveritar, atëherë diçka themelore është prishur në kontratën mes shtetit dhe qytetarit.

Kjo fotografi nuk skanon vetëm fytyrën e një pensionisteje. Ajo skanon ndërgjegjen e një vendi. Zbulon hendekun mes propagandës dhe realitetit, mes privilegjit dhe mbijetesës, mes pushtetit dhe qytetarit të zakonshëm.

Ndoshta, pas shumë vitesh, kjo fotografi do të mbetet si dëshmi e kohës kur në Shqipëri pensionistët nuk kërkonin luks. Kërkonin vetëm të jetonin me dinjitet. Dhe edhe këtë, shteti nuk ua garantoi.