Mos prek askënd mbi pesëdhjetë vjeç!

Adriana Mjeshtri | Opinion | Publik.al

Mos prek askënd mbi pesëdhjetë vjeç. Seriozisht.
Ata nuk janë “vetëm një brez tjetër”. Ata janë të mbijetuar. Të vërtetë.
Të fortë si buka dy-ditore, të shpejtë si pantofla e një gjysheje të zemëruar, ajo që fluturonte me saktësi si një raketë me telekomandë.
Në moshën pesë vjeç, ata mund ta kuptonin gjendjen shpirtërore të nënës së tyre vetëm nga zhurma e kapakut të tenxheres.
Në moshën shtatë vjeç, ata tashmë po ecnin përreth me çelësat e shtëpisë në xhepa dhe udhëzime të qarta: “Ka ushqim në frigorifer. Ngroheni. Mos derdhni asgjë.”
Në moshën nëntë vjeç, ata po bënin makarona për vëllezërit e tyre të vegjël.
Në moshën dhjetë vjeç, ata mund ta mbyllnin shpejt rubinetin dhe të iknin nga qeni i fqinjit me një kovë në kokë.

Ata ishin jashtë gjithë ditën, pa celular, me një program të fiksuar në kokë: pengesë, fushë, biçikletë dhe kthim në shtëpi kur errësohej.
Gjunjët e tyre, të mbuluar me kore dhe plagë, ishin harta të gjalla të aventurave të tyre.
Dhe ata mbijetuan. Gërvishtjet trajtoheshin me një frymëmarrje, me pështymë ose me një gjethe bananeje, dhe nëse ankoheshin, u thuhej: “Nëse nuk ka gjak, nuk është asgjë.”
Hanin bukë dhe sheqer ose bukë dhe vaj.
Pinin nga çorape uji, me një sistem imunitar që sot do ta kishin zili, dhe nëse kishin alergji, askush nuk e vinte re.
Dinin si të hiqnin njollat ​​e barit, njollat ​​e salcës, njollat ​​e stilolapsit, sepse “nuk dilje nga shtëpia i veshur keq”, as për të shkuar të luaje.
Dhe pastaj, përjetuan gjëra që sot duken prehistorike:
– radion me dorezën e madhe,
– televizorin bardhë e zi,
– gramafonin,
– kasetat që mund të mbështilleshin me stilolaps,
– Walkman-ët dhe CD-të…
Sot dëgjojnë mijëra këngë në telefonat e tyre inteligjentë, por u mungon fëshfërima e kasetës që fillonte përsëri pas “kërcitjes” së kthimit prapa.

Me patentën e tyre të sapomarrë, ata kaluan Italinë në një 127 pa ajër të kondicionuar, pa hotel, pa navigator. Vetëm një hartë ACI dhe një sanduiç në letër alumini.
E megjithatë, ata gjithmonë vinin.
Pa Google Translate, me një buzëqeshje dhe disa fjalë dialektike.
Ata janë brezi i fundit që u rrit pa internet, pa një power bank, pa ankthin e një baterie 2%.
Ata kujtojnë telefonin rrotullues në korridor, fletoret me receta të shkruara me dorë, ditëlindjet e shënuara në kalendarin e kuzhinës.
Ata:
– rregullojnë gjithçka me shirit skocez, një varëse rrobash ose një kapëse letre,
– kishin një kanal televiziv (atëherë dy) dhe nuk mërziteshin kurrë,
– shfletonin librin e telefonit, jo njoftimet,
– dhe një thirrje e humbur do të thoshte vetëm: “Po mendoja për ty”.
Ata janë të ndryshëm.
Ata kanë “asbest emocional” në venat e tyre, një sistem imunitar të zbutur nga i ftohti dhe rruga, dhe reflekset e një ninja metropolitan.
Mos e ngacmoni një pesëdhjetëvjeçar ose një gjashtëdhjetëvjeçar: ata kanë parë më shumë se ju, dhe i kanë jetuar ato më thellë.
Dhe në xhep, diku, ata ende kanë një karamele mente “për çdo rast”.
Ata kaluan një fëmijëri pa sedilje makine, pa helmetë, pa krem ​​kundër diellit.
Ata studiuan në shkolla pa IWB dhe pa kompjuterë, me tekstet shkollore në çantën e shpinës.
Ata jetuan një rini pa rrjete sociale, pa filtra, pa selfie.
Ata nuk kërkojnë përgjigje në Google: ata u besojnë instinkteve të tyre.
Dhe ata kanë më shumë kujtime sesa keni foto në cloud.
Web
Mirmëngjesi