Policia e Shtetit: Të gjithë fajin e ka media!

Reagimi i Policisë së Shtetit për vrasjen e 14-vjeçarit pranë shkollës “Fan Noli” është një pasqyrë e qartë e asaj që ndodh kur një institucion nuk arrin të përmbushë detyrat e tij dhe, në vend të kësaj, sulmon median dhe opinionin publik. Në vend që të ofrojë transparencë dhe siguri, Policia duket se ka zgjedhur rrugën e arrogancës dhe frikësimit, duke mbrojtur narrativën e saj me çdo kusht.

Pretendimi për “vetëm një autor”

Policia këmbëngul se ngjarja ka vetëm një autor, duke u bazuar në pamjet filmike që refuzon t’i publikojë, nën justifikimin e “sekretit hetimor.” Ky qëndrim, megjithëse teknikisht mund të jetë i ligjshëm, ngre dyshime të mëdha. Përse duhet të besojë publiku një institucion që refuzon të ofrojë prova përfundimtare, ndërkohë që dëshmitarë dhe media hedhin në skenë një version tjetër të ngjarjes? Mosbesimi ndaj Policisë nuk është një problem i krijuar nga media, por një pasojë e mungesës së transparencës dhe përgjegjshmërisë institucionale.

Media si “armik publik”

Në komunikatën e saj, Policia ka sulmuar mediat për raportime të ndryshme nga versioni i saj, duke i cilësuar këto lajme si të rreme dhe si një lojë të qëllimshme për të prishur imazhin e Policisë. Ky sulm është një tentativë e qartë për të vendosur censurë ndaj zërave kritikë dhe për të diktuar mënyrën se si ngjarja duhet të trajtohet publikisht. Misioni i medias është të zbardhë të vërtetën, dhe të gjitha versionet e saj, jo të përvetësojë komunikatat e Policisë si të ishin dogma të pacenueshme.

Hetime apo mbrojtje interesash?

Opozita ka denoncuar se një nga të dyshuarit si autor i dytë në këtë ngjarje mbrohet nga Policia për shkak të lidhjeve familjare me zyrtarë të SPAK dhe BKH. Nëse kjo është e vërtetë, atëherë kemi të bëjmë me një nga shembujt më të qartë të kapjes së institucioneve nga interesa të ngushta dhe klienteliste. Heshtja dhe mungesa e një përgënjeshtrimi bindës nga ana e Policisë për këto akuza vetëm sa e përforcon këtë perceptim.

Kur policia zëvendëson drejtësinë

Arroganca e Policisë për të përcaktuar “të vërtetën përfundimtare” është një dëm i madh për besueshmërinë e saj dhe për vetë sistemin e drejtësisë. Nuk është detyrë e Policisë të vendosë përfundimisht mbi autorësinë e një krimi; kjo është detyrë e gjykatave. Sulmet ndaj medias dhe refuzimi për të publikuar prova përfundimtare janë një shenjë e qartë se ky institucion është më i interesuar për të mbrojtur versionin e tij sesa për të arritur drejtësinë e plotë.

Pasojat e kësaj sjelljeje

Kjo ngjarje ka krijuar një atmosferë pasigurie dhe mosbesimi jo vetëm ndaj Policisë, por edhe ndaj gjithë sistemit të drejtësisë. Në një shoqëri demokratike, institucione të tilla duhet të jenë transparente, të përgjegjshme dhe të hapura ndaj kritikës. Por kur Policia shndërrohet në një institucion që kërkon të heshtë median dhe të mbrojë interesat e saj, ajo humb çdo lloj autoriteti moral dhe ligjor.

Në fund, vrasja e një 14-vjeçari dhe plagosja e një tjetër nuk janë vetëm statistika për t’u mbuluar nga një komunikatë sterile. Ato janë tragjedi që kërkojnë zbardhje të plotë dhe të drejtë, për të mos e kthyer drejtësinë në një farsë tjetër të sistemit tonë të dështuar. Dhe këtë, nuk mund ta arrijmë duke heshtur zërat kritikë.