Përfundimisht jemi populli më spiun në rruzull.

Ismet Drishti

Gjatë luftës së dytë botërore, Maroku dhe Zvicra ishin dy shtete njëri në Afrikë e tjetri në Evropë që ishin kthyer në sheshbetejën e shërbimeve inteligjente të fuqive ndërluftuese të asaj kohe.
Spiunët më të mëdhenj të kohës spiunonit njëri tjetrin.
Agjentë të dyfishtë, trefishtë e shumëfishtë mblidhnin dhe shpërndanin informacione të sakta e të rreme.
Kjo gjatë luftës së dytë.
Po sot?
Shqipëria është kthyer në parajsën e spiunllikut.
Nga njëri krah qytetari digital që spiunon te Berisha nga tjetri komisariati digital që spiunon te Rama e në polici, me spiunë pa fund.
Vëllai spiunon vëllanë, komshiu komshiun, motrën, nënën, babën, farefisin, bashkfshatarin, bashkqytetarin, shokun e tavolinës, kolegun, shokun e partisë, shitësin e bukës.
Shpesh me postime anonime spiunojnë komshiun që në fakt e kanë baba, babain që tamam tamam se kanë asgjë, dashnorin e gruas që e kanë frikë e s’ja mban bytha ti dalin përballë, shefin që i çon me shërbime që ti bëjë ndonjë vizitë në shtëpi gjatë mungesës e kështu pa fund.
50 vjet nuk u ngopem me spiunllik e letra anonime.
50 vjet spiunim falas e fletërrufe pa fund.
Dhe prap nuk mjafton.
Duhen thirrjet e politikanëve që të vazhdojmë, të kallxojmë, denoncojmë, anatemojmë, spiunojmë përditë, pafundësisht, që këta qelbësira të sundojnë lehtë e t’ju hynë deri në bërthamë të qenies.
Në familje!
Përfundimisht jemi populli më spiun në rruzull.
Ky vend duhet të ndryshojë emër.
Jo më Shqipëri, Spiunëri i shkon më shumë dhe ne të quhemi Spiunëtarë.